İnsan yalnızlığı mı seçer, yoksa insanlardan mı yorulur?

Asıl mesele ne biliyor musun? Etrafın insan kaynarken aslında kimsenin yanında olmaması. İnsan yalnız değildir ki zaten, doğuyoruz, büyüyoruz, bir şekilde kalabalıkların içine karışıyoruz. Ama ne zaman ki etrafta haram helal bilmeyen, hak hukuk gözetmeyen, çizgisi ve omurgası olmayan insanlar çoğalıyor, işte o zaman yalnızlık nimet oluyor.
Yalanla, riyayla uğraşmaktansa kendi köşende aslanlar gibi tek başına oturmak çok daha iyidir. Bu bir kaçış ya da zayıflık da değil, tam aksine dik bir duruştur. Kalitesiz bir kalabalığın içinde maskelerle fırıldak olacağına, yalnızlığın asaletini yaşarsın, kafan rahat olur. Ben haksızlığa, çiğliğe eyvallah edip yorulacağıma, kendi iç sesimi dinler, yoluma bakar mıyım? Bakarım. Haram helal bilmeyenle aynı masaya oturup ömür çürüteceğine, yalnızlığınla gurur duy; en azından aynaya baktığında karşında karakterli birini görürsün. Yani lafın kısası: Yorulup da köşene çekildiğinde bulduğun o yalnızlık, inan bana o çiğ kalabalıktan çok daha dürüst ve hakkaniyetlidir.

İnsan yalnızlığı bazen bilinçli olarak seçer, bazen de insanlardan yorulduğu için yalnız kalmak ister. Kimi zaman kendiyle baş başa kalmak iyi gelir ve bu bir tercih olur. Kimi zaman ise anlaşılmamak, kırılmak ya da sürekli yorulmak insanı kalabalıktan uzaklaştırır ve yalnızlığa iter. Aslında çoğu insan tamamen yalnızlığı ya da tamamen kalabalığı seçmez, kendisine iyi gelen dengeyi bulmaya çalışır.