Çocukluğunuzdaki siz, bugünkü sizi seviyor olur muydu?

Çocukluğumda ki kişi her şeyden ve herkesten nefret eden bir çocuktu. Yaşamış olduğu hayatı dahi sevmeyen bir kişilikti. Olgun düşünmeyen kimse umurunda olmayan sadece geldik gidiyoruz kafasında olan bir kişiydi. Benim şuanda ki halimi görse, ilk önce inanmaz daha sonra ben nasıl bu hale bu düşünceye büründüm diye düşünürdü. Ve sevme olasılığı yüksekti ancak sevmesi ile birlikte sorgulardı da bu halimi.

Bence severdi ama bazı yerlerde de şaşırırdı. Çünkü çocukken insan daha temiz, daha umutlu ve daha korkusuz bakıyor hayata. Bugünkü hâlim belki onun hayal ettiği kadar rahat değil ama yine de ayakta kalmış, kendince güçlü durmuş biriyim. O yüzden kızmazdı diye düşünüyorum, sadece biraz daha mutlu olmamı isterdi.