Erkekler mi çabasız, kadınlar mı aç gözlü?

Benim düşüncem şöyle söyleyeyim; olay ne erkeklerin çabasızlığı ne de kadınların açgözlülüğü. Biz resmi büyütüyoruz ama asıl meseleyi kaçırıyoruz. Bence şu anki dünyada insanlar öleceğini unuttu. Bu kadar net.
Herkes sonsuza kadar yaşayacakmış gibi bir hırsla, önüne geleni tüketme, hep daha fazlasını isteme derdinde. İlişkiler de bu yüzden bir pazar yerine döndü; sanki herkes birbirinin ruhuna değil de etiketine bakıyor. Erkekler iki dakikada pes ediyor, kadınlar hep bir adım sonrasının garantisini arıyor. Yahu, nereye götürüyoruz bu kadar hesabı kitabı? Toprak olacağız en nihayetinde. Dünyayı düşündüğümüz kadar ahireti düşünmüyoruz.
İçtenliği, gerçekten emek vermeyi ve bir insanı sadece insan olduğu için sevmeyi unuttuk. Dünya malı, geçici hevesler gözümüzü öyle bir boyamış ki, kimse dönüp de "Biz ne yapıyoruz?" demiyor. Dik durup gerçeği konuşalım: Ne kimsenin çabasını küçümseyelim ne de kimseyi açgözlülükle suçlayalım. Sadece fani olduğumuzu hatırlayıp biraz durulmamız, birbirimize insan gibi bakmamız gerekiyor. İşin aslı astarı budur.

Memnun olmasını bilmeyenlerin , insan olamamış erkekleri tercih ettiği bir dünyada yaşıyoruz.
Sonra her yerde erkeğin çabasız olmasından dert yanıyoruz. Veya kadının açgözlülüğünden.
(Tencere yuvarlanıp kapağını buluyor merak etmeyin.)
Çaba harcamayan erkekleri , mağdur olmayı alışkanlık edinmiş kadınlar seçiyor.
İsteyerek söyleyenlerin tercih ederek yapacakları ancak bu kadar olur.