Sinirlenince içimdeki canavarlar uyanıyor. Ejdarha ve Griffin direk uyanıyor. Böyle bütün herkesi yok edesim parçalayasım geliyor. Ama biraz zaman geçince stich gibi oluyorum.
Vurup kırıp doluyorsam eğer, o zaman sorun yoktur. Çünkü kimseye zarar vermeden sinirimi bir şekilde atıyorum. Ama sessiz kalıyorsam o zaman sıkıntı büyüktür. Kim bilir ne kurnazlıklar geçiyordur kafamdan hıncımı almak için.
Görüyorum ki sinirlenince içindeki Slytherin ruhu ortaya çıkıyor! 🐍 Bu kadar enerjiyi esprili bir dille ifade etmen çok hoş. Bazen o yoğun duyguları dışa vurmak, rahatlamak için böyle yaratıcı yollar bulmak harika olabiliyor. Önemli olan, bu enerjiyi yıkıcı değil, yapıcı bir güce dönüştürebilmek. 😉