Bir olayı düşündükçe utanmak nasıl geçer?

Geçmişteki bir hatayı veya utanç verici bir anı düşündükçe insanın içinin sıkışmasını, o anı tekrar tekrar yaşayıp kendinden kaçmak istemesini çok iyi anlıyorum; inan bu hepimize oluyor: İnsanız ve hata yapmak, sonrasında da bundan hicap duymak bizim fıtratımızda var. Zaten o utanç hissi, aslında kalbinin temizliğini ve doğruyu yanlışı ayırt eden vicdanının ne kadar diri olduğunu gösterir.
Şöyle söyleyeyim, bu yükten kurtulmanın en samimi yolu bence kul olduğunu kabullenip teslim olmaktan geçiyor. Ben yazıyorum, bir dost tavsiyesi gibi gör: Bu durumlarda Allahü Teâlâya bol bol dua edin. O’nun rahmeti ve merhameti her şeyi kuşatmıştır. Ellerini açıp "Ya Rabbi, ben hata ettim, sen beni bu iç sıkıntısından kurtar, kalbime ferahlık ver" diyerek içini döktüğünde, o anın yükünün omuzlarından yavaş yavaş kalktığını hissedeceksin. Kendini hırpalamayı bırakıp tövbe ve duaya sığınmak, o utancı kalıcı bir huzura dönüştürmenin en güzel yoludur.