Biri yüzünden deli dehşet üzülüp olmadık şeyler yapmak?

bu sana göre hastalıklı bir durum mu?

doğrusu acı çeken birisini ben hastalıklı olarak tanımlamam.
kader algısından ibaret diyebilirim , önce sorular sorulur insanlar buna bir cevap verir ve yaşamın sonunda verdikleri cevaplara göre yargılanırlar.
bazıları yaşarken de yargılanır.
narşizm bir hastalık değildir , acıya karşı gelişen bir hayatta kalma içgüdüsüdür.
ama zayıflıktır.
insan acı çektiği anda kafasında bir düşünce belirir , acıya uyum sağlamak , acıyı kabullenmek , karşı gelmek veya savaşmak.
hepsi bir cevaptan ibaret , bu çocuk şu an acıyı deneyimliyor ve henüz bir cevap vermiş değil.
benim için hastalıklı olanlar acıya uyum sağlayanlardır.
düşe kalka yürümeye alışırlar ve fazla sorgulamazlar , mide bulandırıcı bir durum.

arada yorumlarına denk geliyorum da acıyı kabullenmene rağmen zihnin bunu asla kabul etmiyor.
bana göre zihin karakter çatışması bir hastalık , daha doğrusu bir belirsizliktir.
belirsizliklerin içinde yaşamak oldukça normaldir , ama belirsizliğin getirdiği korkuyla savaşmak , bence bütün olay burada başlıyor.

SSS class suicide hunter diye bir webtoon vardı , orada şöyle bir söz okumuştum:
"İnsanlar hep acıdan beslenir ama birşeyin yokluğu onun varlığını tanımlamaz.
Mutsuzluğu bilmek için mutluluğu bilmek gerekir , mutluluğu bilmek içinse mutsuzluğu.
olaylara tek taraflı bakarak asla denge kuramazsın.

empatlık yapıyorum birisinin aksanından , konuşmasından hatta yürüşünden duruşundan bile kişiliği hakkında oldukça fazla şey öğrenebilirim , ayrıca sonraki adımın ne olacağını biz bilemeyiz.
insan zihni çevreye adapte olsa bile , zihni yöneten irade değil arzu , duygu veya içgüdü olsa bile insanın belirli bir doğası vardır.
avcılar avcıdır , canavarlar canavardır en zayıfından en güçlüsüne hepsinin yaşama tutunmak için bir yöntemi vardır.
bahsettiğim de tam olarak bu tarz bir adaptasyondan ibaret.
gerçi bu çocuk asalak yaşama evriliyor , başka insanlara fazla bağlanıyor.
aşırı sosyal insanların yalnız kalmaktan korkan kimseler olduğunu duymuştum.
bu ona benziyor.

konunun narşizmle bağlantısı şu : acıya maruz kaldığında ya kendi benliğini feth eder kontrolü eline alır ve savunmaya geçersin.
ya da kaybeder parçalanırsın.
ikisinin tam ortası olmaz , narşistler bu denklemi bozan şeylerdir çünkü onlar bu süreci adaptasyona çevirir.
ve bu süreç uzadıkça uzar çünkü acı bağışıklık kazanılan bir şey değildir , onu kabullenmekte bir seçenek değildir.
acıyı kabullenen ve onunla yaşamaya alışan herkes narşisttir.

konu senden biraz bağımsız soran kişi , senin hakkında söylenecek birşeyim yok.
senin kendi içinde bulman gereken cevaplar var.
insanlar mimardır , pek çok şey inşa ederler ki kendi kişilikleride inşa ettikleri şeylere dahildir.
tabi ki hepsi kusurludur , yoksa onları insan değil tanrı figürü haline getirirdik.
dedim ya sadece güzel olana bakarak çirkinin ne olduğunu söyleyemeyiz.
bir şeyin ölçüsünü bilmek için kusurlusunuda görmek gerekli.
sen sadece kendi kişiliğini inşa ediyorsun , kusurların olabilir.
bana göre insanın ulaşması gereken kusursuzluk değil , pişmanlık duymadan yaşayacağı geçici şeylere heves etmediği ve mutlu olmayı sevdiği kadar acıya karşıda eşit davrandığı adil bir yaşamdır.
insanlar hep mutlu olmak ister ama mutlu olmak için önce mutsuz olmak gerekir.
yaşamın merkezine koyduğun şeyin sana ihanet ettiği bir hayatın olursa , ihaneti öğrenirsin.
ama ihanet etmeyi öğrenmezsin

ihanet etmeyi bilmeyen kişi kendi duyguları tarafından ihanete uğrar.
insan zihni bir sistem gibidir onu kontrol eden tek şey irade olmalı , yoksa içindeki her şey seni sağa sola savurur.

@DedektifMinnie narsizm oldukça karmaşıktır , ayrıca kontrol etmenin çok yolu var.
duygularını ve empatini öldürürsen sosyopat olursun , empatini öldürürsen psikopat , duygularını öldürüp empatiyi bırakırsan benim gibi karanlık empata dönüşürsün.
bazıları derealist yaşar bazıları depersonalist.
ezbere konuşsam bile benim için narsizmin gram derinliği yoktur.
sana baktığımda ilgimi çeken tek şey senin canavarlığın.
duygularını savunmaya çalışan ama acıya karşı çıkarttığı pençeleriyle ona dokunmaktan korkan birisi , ikonik , trajedik ve yaşama özgü bir güzelliğe sahip.
bence çok boş bir işle uğraşıyorsun.
sana ihanet eden şeyleri savunmak için gereksiz bir çaba , tabi bunu kendi duygularını infaz eden birisi olarak söylemek kolay.
şahsen yerinde olsam bende yapmazdım , ama herşeyin üzerinde kontrol sahibi olmak güçlü bir irade ve çelik kadar soğuk bir zihin gerektirir.
senin hayatın zor :7 , zor olan şeyler mi güzeldir yoksa yapması zor olduğu için mi göze güzel görünür?

benim bahsettiğim ihanet öyle bir şey değil.
birisi sana yarın havanın yağmurlu olduğunu söylese ve sende buna inansan.
ertesi gün yağmur yağmadığında ne yaparsın?

o kişiyi cezalandırır mısın , o kişiye karşı inancını mı kaybedersin? affedermisin , günahkar mı sayarsın?

gerçek ihanet nedir biliyormusun , yarın yağmur yağmasını istediğin halde yağmuru beklemeyi bırakmaktır.
sana yağmur yağacağını söyleyen kişiyi tutup , ona yarınki yağmurda şimşek çarpacağını söylemektir.

bir insanın kafasına umut ve hayal doldurmak kolaydır , ama korku kadar etkili değildir.
yinede sadece korku birşeyi tamamlamaz , sadece korkarak yaşanılmaz.
birşeyler değişiyor ve karşında sıralanıyorsa arkana bakmadan kaçmak bir çözüm değildir , onların üstüne gitmek bir çözüm değildir.
en iyi çözüm hazırlanmaktır , korku hızlı koşmayı sağladığı kadar sana ne kadar hazırlanman gerektiği konusundada bir ölçü verir , ama terazinin tek koluna ölçü diye korku koymak düzgün hesaplamanı sağlamaz.
insan zihninde doğasal olarak ölçü yapan 3 şey vardır : akıl , korku ve deneyim.
deneyim senin bildiğin şeydir , akıl ise bilmediğini bildiğin şeydir.
korku ise akıl denilen bilgisizliğin derinliğidir.

soran acıyı maske olarak kullanmayı öğrenmiş , sana benziyor bu konuda.
yakında pençeleri de çıkar , öfkesini gizliyor ama hala içten içe dişlerini sıkıyor.
oysa ki ona kendi sevgi duygusunu sunduğu ve karşıdakinden bencilce buna karşılık beklediği için suçlu olanın kendisi olduğunu söylesem , bana ne var bunda ne yapıcaktım başka der.

sadece almakla , sadece vermekle alışveriş olmaz.
aldığın kadar vermiyorsan , verdiğin kadar almıyorsan bu adaletsizlikten ibarettir.
Bizim dinimizin direğide adalet , adaletin olmadığı yerde ne bahar vardır ne kış , orası kurumuş bir topraktan ibarettir , üstünde kaktüs dahi çiçek açmaz.

dedim ya gerçek ihanet beklemeyi bırakmaktır.