Şu an hayatını en çok engelleyen o korku ne, onu dönüştürsen nasıl biri olurdun?

Belki de evet. Çünkü bu korkum beni kötülüğe bulaşmama engel oluyor. Yani Tanrı'dan ve kötülüğün cezasız kalmayacağından korkum...

Katılıyorum. İnsan, insan olduğu ve doğru olduğu için doğru olanı yapması gerekir tabi. Cezadan korktuğu için değil.

Şahsen inançlı bir insanım. Hem doğru olduğuna inandığım hem de kötü olanı yaparsam cezasız da kalmayacağına inandığım için doğru olanı yapmaya gayret gösteriyorum. Belki başkaları gibi amaçlarıma kötülükle kolay yoldan ulaşmıyorum. Ama içim rahat.

Elbette inancım o yönde çok teşekkür ederim :)

37 yaşındayım çocukluğumdan beri böyleyim maalesef hiç değişemedim aşamıyorum gençliğimi de hep eve kapalı geçirdim senelerdir evden dışarı bile çıkmıyorum hâlâ bir hayatım yok işsizim bekarım asosyalim ailemle yaşıyorum ömrüm evde tükeniyoer hayatın dışında kaldım

Maalesef ben bu durumu değiştiremedim çocukluğumdan beri aşamıyorum yapım böyle demekki istesemde olmuyor utangaçlık hayatımı hep olumsuz etkiledi etkilemeye de devam ediyor bu yaştan sonra da değişeceğimi sanmıyorum inançlı umutlu biriyim ama bunun değişmesi çok zor evden dışarı çıkmak insanlarla iletişim kurmak yakınlaşmak arkadaş çevre edinmek sosyalleşmek işte çalışmak ya da karşı cinsle ilişki içinde olmak bunlara çok yabancı kaldım benim kişiliğim bu ve çocukluğumdan itibaren hayatım böyle şekillenmiş belki de kişiliğim yeterince gelişmedi ve eksik kaldım bu da yetişkinliğimi tamamen olumsuz etkikedi

Haklısın evet insan hayatı boyunca değişir gelişir ama kişilik özelliklerim beni hep zorluyor bhayatıma hep engel oluyor ben istemeyerek kendimi geri çekiyorum evet içe dönük bir yapım da var sakinliği yalnızlığı seviyorum ama dışarı çıkmaya da ihtiyaç duyuyorum çocukluğumdan beri beni zorlayan şeyi aşamıyorum 37 yaşına kadar hayatı kaçırdım gençliğimi hiç yaşayamadım 1 gün bile gençliğimi hissedemedim evden dışarı çıkmak çevrede dolaşmak insanlarla karşılaşmak bana korkunç geliyor bu durumdan kurtulamadım ömrüm evde tükenip gidiyor senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel sosyal duygusal olarak çok olumsuz etkiledi güneşten temiz havadan bile mahrum yaşıyorum ayrıca çocukken çok dışlandım aşağılandım çok dalga geçen lakap takan da oldu hep pasif kaldım okulda mahallede diğerleri gibi değildim okul hayatım boyunca sessiz sıramdan kalkmayan kimseyle konuşmayan biriydim hâlâ aynı kişiyim hiç değişme olmadı

Bence sadece travmayla alakalı değil benim kişiliğim çocukluk ergenlik ve ilk yetişkinlik dönemlerinde pek gelişmedi hep yetersiz güçsüz zayıf eksik kaldım ve hayatı eksik yaşadım bu yaştan sonra her şey zorlaştı kendimi hayata karşı güçsüz yetersiz başarısız hissediyorum toplumda yerim olmadı çok eksik kaldım geride kaldım herşeye geç kaldım hayata uyum sağlayamadım

Benim asıl sorunum travma değil evet travmalar da hayatımı olumauz etkiliyor olabilir ama benim hayatımı en baştan olumsuz etkileyen şey kişillk özelliklerim ve bunu hiçbir şekilde değiştiremedim okula gittim çocukken sokağa çıktım hatta askere gittim ama hep aynı kaldım hiç değişemedim maalesef bu yaştan sonra da bazı şeylerin değişmesi çok zor bu durumu yaşayan biri olarak bunu anladım her şey için teşekkür ederim

Teşekkür ederim ama faydası olacağını düşünmüyorum zamanını harcamaya değmez

Haklısın da yani benim bu durumdan kurtulmam çok zor gerçekten artık orta yetişkin bir insanım ve kişiliğimin sabitlendiğini düşünüyorum neyse zamanını aldım kusura bakma her şey için tekrar teşekkür ederim hayırlı günler

Hayır iyileşmekten korkmuyorum kalan ömrümü böyle geçirmekten korkuyorum benim korkum hayatın içinde olmak yetersiz güçsüz geride kalmış eksik kalmış geç kalmış halimle hayata hazır da hissetmiyorum

Ailemle de hiçbir yere gitmiyorum tek başıma da gitmiyorum hiç arkadaşım da yok gençliğimi hep eve kapalı geçirdim hayatın içinde olmak istiyordum ama olamadım bence ben bu hayata uyum sağlayamadım yaşamayı beceremedim en güzel yaşlarım eve kapalı hayatın dışında geçti çocukluktan kaybetmiş gibiyim

Teşekkür ederim hayırlı günler