Bir ilişkide fazla anlayış göstermek zamanla değersizleştirir mi?

Yani aslında o kadar güzel, o kadar özel bir şey ki bu... Bir insanı sarıp sarmalamak, her düştüğünde alttan almak, hep vardır bir bildiği diyerek empati yapmak muazzam bir büyüklük. İlişkiyi iyileştiren, harika kılan şey tam olarak bu fedakarlık zaten. Ama işte işin rengi tam olarak şurada değişiyor, Karşındaki insan nankör olunca, o harika şey bir anda bambaşka bir canavara evriliyor.​Sen ona anlayış gösterdikçe o bunu senin görevin sanmaya başlıyor. Hak etmek için hiçbir şey yapmadığı bir lütfa konuyor ve bir süre sonra senin o güzel sabrın, onun gözünde değersiz bir alışkanlık haline geliyor. Hani derler ya, "Fazla tevazu vasat insandan nasihat dinletir" diye, aynen öyle. Senin o kocaman kalbin, karşı tarafın nankörlüğü yüzünden seni tüketen bir zindana dönüşüyor. O yüzden evet, anlayış harika bir şey ama sadece kıymet bilene... Karşındaki çiçeğe su verdikçe seni kurutuyorsa, orada durup o sınırı çizeceksin. Yoksa olan yine senin o güzel niyetine oluyor.

Bence fazla anlayış göstermek tek başına değersizleştirmez ama sınır koyulmuyorsa zamanla alışkanlığa dönüşebilir. İnsan sürekli alttan alınca, bazı şeyler normalmiş gibi görülmeye başlanıyor. Anlayış güzel ama karşılıklı olunca değerini koruyor.