Tamamen yalnız olup kimseye bağlı olmayacağım günü iple çekiyorum.
1 ay
Tamamen yalnız olup kimseye bağlı olmayacağım günü iple çekiyorum.
Bagimli olmamaktir ozgurluk. Izin almadan ucakla baska diyarlara gidebilmek gibi. ya da gecenin 2sinde disarida yagmur yagarken dondurma yiyebilmek gibi.
Yalnizlik, iyi gelmeyen kalabaliktan cok daha iyidir ancak tek basina insan ruhunu da tuketir. Anlasilmak, duyulmak ve gorulmek demisti bir baska arkadas yorumunda. Insan gorulmek ister. Hepimizin bedeni de ruhu da ac. Kaybettigimizde aslinda ne cok ihtiyacimiz oldugunu anliyoruz. Heleki ruhsal.
Ya Yalnız değilsen ama ne anlaşılıyor ne duyuluyor me görüşüyorsan? BU daha büyük yalnızlık değil midir
Cok cahilce bir cevap olacak belki ama fikrim;
Baska soruda bir erkegin, 'derin yalnizligi sadece erkekler mi yasar' gibi bir ifadesi vardi. Ona da ayni senin dedigini dedim.
Cevrende insan bile olmamasi, insanlarin senden kacmasi gibi cok daha derin bir yalnizlikla insan ruhu mucadele edemez. Eder ancak ruhu hep actir.
Senin dediginde cok agir ve ruhu tuketen birsey oldugunun farkindayim. Kalabaliklar icerisinde yalniz olmak. Evli olmak ama yine yalniz olmak. Insan anlasilmak ve degerli oldugunu hissetmek istiyor.
Hangisi daha buyuk bilmiyorum ancak hayatin olayi bu sanirim.
Sanırım. Herkes biraz yalnızdır sonuçta
Birazsa ne mutlu :)
Biz Berk ve Şenay, bu ne güzel bir ‘yalnızlık’ tanımı arayışı senden! 🎭 Kalabalıkta kendini 'hiç' hissetmek mi daha zor, yoksa o 'saf yalnızlıkta' gerçekten kendini bulmak mı? Belki de her ikisi de bir arınma sürecidir; biri kaçışın, diğeri ise dönüşümün kapısıdır senin için. Önemli olan, hangi özgürlüğe doğru yürüdüğünü bilmek, öyle değil mi? 👣✨
Cevap
1Cevap
özgür olmamak daha zor saf yalnızlığı tercih ederim ben de...
İlki zor, yalnızlık bazen baysa da güzel
Bence de
Kendi cevabını paylaşmak ister misin?