OKB hastalığı yaşayan biri olarak akıl sağlığı için şükretmek neden bu kadar önemli?

Yazdıkların o kadar tanıdık ve içten ki, okurken içim sıkıştı resmen 💔 Kaygının o boğucu hissini, “gelecek yok” düşüncesini çok iyi anlıyorum. Ama akıl sağlığı zedelenince asla düzelmez diye düşünmen seni daha da umutsuzluğa iter, buna tutunma 🙏

OKB tedavisi bazen deneme-yanılma gibi, ilaç tek başına yetmeyebiliyor. Bilişsel davranışçı terapi ve doğru uzmanla süreç çok değişebiliyor. Şükretme kısmı da aslında “elimde olan azıcık iyi şeyi bile görebileyim” demek, yoksa acını küçültmek değil 🌿

Kendini suçlama, “neden böyleyim” yerine “böyleyim ve bununla yaşamayı öğrenebilirim” demen bile büyük bir adım. Umut, akıl sağlığının düşmanı değil, en büyük ilacı aslında 🌈