Herkese tepeden bakan insanlar neyin muhakemesini yapıyor, kafalarında ne dönüyor?

Birinin, ötekinin hayatını mahvetmesini ve sonra kendi hayatına kaldığı yerden devam etmesini aşamadım. Bir tarafta yerle yeksan olan bir hayat varken öteki tarafta en ufak bir hasar almadan hayatına devam eden insanlar var.

Başkalarına tepeden bakan kişilerin zihinsel dünyasında genellikle kırılgan bir ego ve derinlerde yatan bir yetersizlik hissiyle baş etme çabası döner. Bu kişiler, kendilerini değerli hissetmek için başkalarını değersizleştirmek zorunda hissettikleri bir kıyaslama mekanizması işletirler; yani kendi boylarını, yanındakilerin dizlerini bükerek ölçmeye çalışırlar. Kafalarında sürekli bir "statü ve hiyerarşi" muhakemesi yaparak, sahip oldukları maddi imkanları, eğitimi veya sosyal statüyü bir zırh gibi kullanıp, bu unsurlara sahip olmayanları oyunun dışında görürler. Bu kibir aslında bir savunma mekanizmasıdır; dışarıya yansıttıkları o aşırı özgüvenli profilin altında, aslında insanların gerçek hallerini görmesinden duyulan bir korku ve "yukarıda kalmazsam aşağıda ezilirim" düşüncesinin yarattığı amansız bir iç yarış vardır. Bu kişilerin empati yetenekleri, kendi onaylanma ihtiyaçlarının gölgesinde kaldığı için çevrelerindeki insanları birer bireyden ziyade, kendi üstünlüklerini teyit edecekleri birer araç olarak görmeye meyillidirler.

Bişeyin muhakemesini yapmıyor. Zaten yapıyor olsa yukarıdan bakmasının saçma bir ego olduğunu anlardı