Gerçekten dürüst ve kendi gibi kalmak neden bu kadar yorucu geliyor?

Yüzde 90-95 dürüst bir insan olmamı korumaya çalışıyorum. Bazen aşırı derecede yoruluyorum. Doğal olmayan birini görünce gözleri, mimikleri, elleri, duruşu, enerjisi hemen yansıyor. Başta güzel geliyor. Hoşlanıyorum amaaaa bir nokta var ki. Sevginin gücü bu bence. Devam etmemi, inanmamı sağlıyor. Bunu deneyimlediğim sporlardan, insanlardan, doğadan, yaşamdan bir örgü olarak görmeye başladım. Yakışıklı, karizmatik birisi olduğumun farkındayım. Eskisi kadar herkesle her şeyi konuşmuyorum. Fark ettirerek, dinlemiyorsam uzaklaşıyorum.

İnsan sevgisinin peşinden galaksileri aşıyor.