Siz büyüdüğünüzü ilk ne zaman hissettiniz, hangi olay kafanızda şimşek çaktırdı?

Bir gün değil aslında bir an. Sessiz, kimsenin fark etmediği, dışarıdan bakınca sıradan görünen bir an. Eskiden üzülünce birine anlatmak isterdim; o gün ise sustum. İçimde bir şeyin kırıldığını değil, yer değiştirdiğini hissettim. Sanki çocukluğum, eşyalarını toplamadan çıkıp gitmişti. Odada hâlâ onun kokusu vardı ama kendisi yoktu.
O an anladım büyümek, cevapları bulmak değil; bazı soruları artık kimseye sormamayı öğrenmekti. Bir başka gün, annemin yüzüne baktım. İlk kez yorgunluğunu gördüm gerçekten gördüm. O zamana kadar o, her şeyi bilen, her şeyi çözen biriydi. Ama o an, onun da bazen ne yapacağını bilmediğini fark ettim. İçimde bir yer sessizce dedi ki. “Artık sen de bilmek zorunda değilsin, ama dayanmak zorundasın.”Büyümek biraz da budur sanırım. Dünyanın değiştiğini fark etmek değil, senin dünyaya bakışının geri dönülmez şekilde değişmesi. Şimşek çakar gibi olmaz her zaman.
Bazen yavaş yavaş aydınlanır içi insanın
ve bir gün dönüp bakarsın:
Artık eski sen, seninle aynı yerde yaşamıyordur.

Hayatta ciddi düşünüp kafaya takılacak hiçbir sorun yok bence. Akışına bırakmak en güzeli. Birini mi kaybedeceksin bırak gitsin kaybet. Emin ol değmiyor hiçbir şeye