Sorunlu ve asosyal bir insan olarak büyümek kader mi, değişebilir mi?

Para ayrı da ben hep manevi şeylerden de yakınıyorum kendi aklımı beğeniyorum olmuyor beğenmiyorum , çocukluğumda o iterdi o vurur o küçümserdi, kendi annem bile bazen küçümserdi beni, senden hiçbir şey olmayacak derdi, sonunda istedikleri oldu. Kendi doğduğum yerde yaşadım bunları, şimdi gitmek bile istemiyorum, okuldan çıkardım eve giderdim bazıları gelip tekme atardı hani mikropluk olsun, erkekler tabi en çok yapanlar. Öyle bir garip oldum ki iyi insanlık taraflarım bile hep bozuldu. Tabi para ve yetiştirilme tarzı ailede bazı şeylere istemeden de olsa sebeb oluyor.

Eyvallah, hayatta duyduğum en güzel hoşuma giden laf zaten ''anlıyorum seni'' diyenler..