Hayatınızın yanlış yönlendirilmesi mi daha kötü yoksa hiç yol gösterilmeyip ufkunuzun dar bırakılması mı?

Bahsettiğim yol gösterme aslında lise yılları. Ailem veya öğretmenlerim hangi mesleğin ne iş yaptığını söylemediği için mühendis oldum. Şimdiki aklım olsa çok daha güzel meslekleri hedefleyip onlar için okurdum.

Eşit ağırlıkta yetenekliydim. Türkçem ve sözel ezberim iyiydi, matematiğim idare ederdi. fen derslerini hem sevmezdim hem başarısızdım. Zorla sayısal yazdırdılar.

Çünkü ebeveynler 40-50 yıl yaşadı diye kendini bir b, k sanıyor. Hayatta hiçbir fikri olmadığı konularda bile ben 40 yaşındayım, çocuğum için en iyisini ben bilirim kafasına giriyor. Öğretmen ise kültürsüzse sadece iş-ev yapıp bir şey öneremez. Keşke ben lisedeyken beni en az 10 tane insanla tanıştırıp kendi mesleklerini anlatmalarını isteselerdi. Çocuk duvar ustası olmak istese bile saygı göstermeleri lazım. Şu devirde iyi bir usta veya iyi bir zanaatkar bulunmuyor. Geçen bir inşaatta duvar ören bir ustayı izledim. Adam lego yapar gibi pratik , hızlı ve dümdüz ördü. İçimden dedim ki ben bu adamın yanında yetişsem piyasanın en çok beğenilen ve en pahalıya çalışan ustası olurdum kesin. İnsan heves edip yaparken mutlu olduğu işle uğraşmalı.