Kimseyle konuşmak istemeyip soğuk görünme ve sonra pişman olma döngüsünü nasıl kırabilirim?

Konunun ana fikrini çözene kadar sizin gibi düşünüyor olduğumu itiraf etmeliyim.
Düşünceleri kendine eylemleri başkalarına ait olan kişilerin yanlış noktada olduklarını kabul etmemelerinin sonucunu yaşıyor olduğunuzu söylemek zorundayım.
Başımdan geçen bir olayla bunu size daha görünür hale getireyim.
İki kadın ve bir erkek düşünün.
Bu erkek biriyle çok yakın arkadaş , diğeri ile sadece sohbet eden biri.
Gel zaman git zaman iki kadın birbirini dolduruşa getirip önyargılı davranışlarından dolayı erkekle araları açılıyor.
Bir süre sonra sadece sohbet eden kadının dayanamayıp bir şeyi erkeğe itiraf etmesi üzerine konu açıklığa kavuşuyor.
Kadın erkeğe diyor ki.
Senden hoşlanıyordum.
Ancak senin diğerinden hoşlandığını düşündüğüm için sizi ayırmak istedim.
(Kadın ile erkeğin aralarında bir şey olduğunu zannettiğin için)
Ancak başaramadım.
Erkekte diyor ki.
Öyle bir şey hiç olmadı ki.
Bu sefer erkek soruyor.
Peki bu kanıya nasıl vardın?
Yakın arkadaşın olan kadın söylediğini itiraf ediyor.
Sende buna koşulsuz inandın diyor , erkek olan.
Konunun merkezinde ben varken bana sormak bile aklına gelmezken ve bunu sadece bir kişi üzerinden sonuca bağlamayı doğru buluyorsan zaten üzülmene gerek yok , der erkek olan.
İnşallah anlatabilmişimdir.