Ölen birine aslında neye ağlıyoruz, yokluğuna mı yoksa geride kalan hatıralara mı?

Aslında ikisi birbirine karışır; insan tek bir şeye ağlamaz. Yokluk dediğin şey gözle görülmez ama hayatın içindeki boşluk olarak hissedilir. O boşluk, birlikte alışılan sesin, rutinin, varlığın artık olmamasıdır. Bu tarafı “yokluk” acısıdır.

Diğer tarafta hatıralar vardır; yarım kalmış cümleler, söylenememiş sözler, birlikte yapılması planlanan şeyler… Onlar da zihinde dönüp durur ve acıyı canlı tutar.

Yani ağlamak aslında kaybın kendisine değil, kaybın hayatı nasıl değiştirdiğine olur. İnsan bir kişiyi değil, onunla birlikte kurduğu dünyayı da kaybeder.

Hayatta bir daha yüzünü canlı olarak görememeye ve konuşamamaya yani tamamen yok oluşundan dolayı. Varlığının olmaması insanı yalnız hissettirir.