Kendimi çok değiştirmek istiyorum ama değiştiremiyorum sebebi nedir?

İnsan bazen kendini bir nehir sanır; “Artık başka bir yöne akacağım,” der. Ama fark etmez ki yatağını yıllar önce oymuştur. Su değişmek ister, yol direnç gösterir.“Eski ben” dediğin şey, aslında alışkanlıkların, korkuların ve tanıdıklığın sessiz ittifakıdır. Değiştiğin o bir gün, iradenin sesidir; sonra geri döndüğün günler ise alışkanlıklarının yankısı. Ve yankı, çoğu zaman sesten daha uzun sürer. Bıkmış olman kötü değil. Aksine, değişimin eşiğinde duranların yorgunluğudur bu. Çünkü insan en çok, artık içine sığmadığı hâli taşımaktan yorulur. Değişim bir kapı değil, bir patikadır. Bir kere geçip bitmez; aynı yerden defalarca geçerek iz bırakırsın. Ve o iz, bir gün yol olur. Henüz kendine sabretmeyi öğrenemedin. Çünkü insan, kendine en acımasız olduğu yerde en çok tökezler. Bir gün değişiyorsun, sonra geri dönüyorsun… Belki de bu bir başarısızlık değil, bir prova. Eski benliğin seni geri çağırıyor, çünkü onu yıllarca besledin. Yeni benliğin ise henüz aç, henüz zayıf. Ama her denemede biraz daha güçleniyor. Ve belki de mesele “eskiyi tamamen silmek” değil… Onu anlamak. Çünkü insan, kendinden kaçtıkça değil, kendine yaklaştıkça değişir.

İnsanın kendini değiştirmesi bu dünyada yapabileceği en zor şeylerden biridir de o yüzden. Önce inandığınız ve doğru bildiğiniz eski kendinize savaş açacaksınız, kendinizi yok edeceksiniz ve sonra tekrar yeni sizi baştan var edeceksiniz. Nietszche o yüzden “ bütün dirilişler mezarlıklarda başlar.” Demiş. Bu kadar sert olmak zorunda değildi belki bu söz ama insanın dirilmesi için ölmesi gerekir denecek kadar da zor belli ki değişmek. Değişirsiniz, değişmezsiniz bilemem ama değişmeye çalışmanızı takdir ediyorum. Cesur insansınız.