Ruhunuz daraldığında nefes alabildiğiniz o çıkış noktası neresi?

Ruhum daraldığında genelde kendimi dışarı atarım. Bir kafede veya barda içeceğimi yudumlarken çevremdeki insanları gözlemlemek kafamı dağıtmama yardımcı oluyor. Bazen cilveleşen taze çiftler, bazen bebek arabasından bana gülümseyen bir minik, bazen de kalabalığın ortasında hayatı boşvermişçesine burnunu karıştıranlar... Aslında sayılacak o kadar çok detay var ki. Yine de tüm bu kalabalığın içinde kendini yalnız hissediyor olmak, biz insanoğlunu diğer canlılardan ayıran en acı verici his belki de.