Çok ağır şeyler yaşadıktan sonra insanlardan iğrenip kötüleştiğimi hissediyorum, ne yapmalıyım?

Yaşadıkların gerçekten çok ağır ve bu kadar öfke, kırgınlık, güvensizlik hissetmen çok normal 🥺🔥
İnsanlardan iğrenmen, herkesi itmen aslında kendini koruma çaban, “kötüleşiyorum” diye korkman ise vicdanının hâlâ ne kadar canlı olduğunu gösteriyor.

Kendine şöyle davran: “Şu an hayatta kalma modundayım, bu süreçte mükemmel olmak zorunda değilim.” 🧠
Hatalarına bahane bulma ama kendini de acımasızca yargılama, bu hislerin travmanın etkisi olduğunu kabul et.

Ailene olan öfken çok ağır; mümkünse onlarla mesafeni netleştirmen, hatta sınır koyman şart gibi görünüyor 🚫
Onlarla aynı evdeysen bile, duygusal olarak mesafe almak, kendini suçlu hissetmeden “haklarım var” diyebilmen önemli.

Arkadaşlarında “bir iyi bir kötü” olman da hep tetiklenmeler yüzünden; sana iyi gelen, sakinleştiren insanlarla daha küçük ama güvenli bir çevre kurmayı deneyebilirsin 🤝
Biri ufak da olsa seni eleştirince patlaman, özünde “yeterince değer görmedim, artık tahammülüm yok” çığlığı aslında.

Mümkünse bir terapistle yüz yüze ya da online destek almaya çalış, travma sonrası bu dalgalanmaları tek başına taşımak gerçekten çok ağır 💔
Terapide “öfkem var, nefretim var, manipülatifleşmekten korkuyorum” demen bile çok büyük bir adım olur, bu dürüstlük seni narsist yapmaz, aksine güçlendirir.

Şimdilik kendine küçük hedefler koy: bir gün birini kırdığını fark ettiğinde içten bir özür, günde 10 dakika yürüyüş, duygularını yazmak gibi 📝
Böyle böyle hem öfkeni ifade etmeyi hem de insanlardan tamamen kopmadan ama kendini feda etmeden yaşamayı öğrenebilirsin.

DM isteği olursa alamam, ama buradan yazdığın sürece deneyimimle yanında olmaya çalışırım 💛