Herkese iyi gelmeye çalışırken kendini ihmal ediyor musun, kendini nasıl toparlıyorsun?

İnsan, başkalarının yarasına merhem olmaya çalışırken kendi içindeki sızıyı çoğu zaman görmezden gelir. Sanki iyileştirdikçe eksilmeyecekmiş gibi verir kendinden; oysa her dokunuşta biraz daha silinir, biraz daha yorulur. Başkalarına umut olurken, kendi karanlığını usulca büyütür içinde. Kendini toparlamak ise gürültülü bir zafer değil, sessiz bir kabulleniştir çoğu zaman. Bir akşam, kimseye yetişmek zorunda olmadığını fark ettiğinde başlar her şey. Kendi kalbinin sesini ilk kez bir yabancı gibi dinlediğinde… İşte o an anlarsın: En çok da kendine iyi gelmek zorundasın. Bir fincan kahveyi acele etmeden içmek, bir şarkıyı sadece hissetmek için dinlemek, kendine “ben de buradayım” diyebilmek… Toparlanmak bazen büyük değişimlerde değil, küçücük şefkat anlarında gizlidir. Ve insan, en çok kendine dönebildiğinde iyileşir.

Herkese iyi gelmeye çalışırken insan fark etmeden kendini geri plana atabiliyor. Sürekli başkalarının derdini dinlemek, destek olmak, güçlü durmaya çalışmak bir süre sonra yoruyor. Çünkü ne kadar güçlü olursan ol, senin de dinlenmeye, anlaşılmaya ve iyi hissetmeye ihtiyacın var. Kendini toparlamak genelde “durmayı” fark etmekle başlıyor. Bir noktada insan şunu söylüyor: “Ben de önemliyim.” O an küçük şeylerle başlamak işe yarıyor. Biraz yalnız kalmak, kafanı dinlemek, gerçekten ne hissettiğini dürüstçe düşünmek. Bazen sadece hiçbir şey yapmadan oturmak bile toparlayıcı olabiliyor.

Vefanın kaybolduğunu anladıktan sonra bıraktım herkese iyi gelmek zorunda olmadığımı, zira;

İnsanların büyük bölümü ilişkilerini çıkar ve menfaat üzerine inşa etmiş.