Kendini ne kadar ihmal ediyorsun?

Kendimi çoğu zaman ertelediğimi fark ediyorum. Önce herkesin iyiliğini, herkesin huzurunu düşünürken kendi sesimi kısmışım. Yorulduğumu bile bazen geç fark ediyorum. Gülümsemek kolay geliyor ama içimde yorgun bir sessizlik büyüyor. Kimi gün sadece durmak istiyorum, hiçbir şey açıklamadan, hiçbir beklenti olmadan. Kendini ihmal etmek sessiz bir yorgunluk gibi, dışarıdan fark edilmez ama içten içe eksiltir insanı.

Detay görseller müzik muhteşem olmuş ellerine sağlık öncelikle. Kendini ihmal etmek her zaman büyük ve dramatik şekillerde olmaz. Bazen bir sabah uyanıp aynaya bakmadan çıkmaktır. Bazen herkesin derdine koşarken, kendi yorgunluğunu unutmaktır. Bir “iyiyim”in ardına gizlenen yığınla sıkıntı da olabilir. Ertelenen hayaller, içe atılan öfkeler, vazgeçilen istekler… Bunların hepsi birer işarettir. Çünkü insan çoğu zaman sevdiklerini kaybetmemek için, işini sürdürebilmek için, güçlü görünmek için kendinden azar azar vazgeçer. Bir gün uyanır ve fark eder ki; başkalarını inşa ederken kendini yıkmış. Kendini ihmal etmek, sadece kendine haksızlık değil; aslında hayatta en çok ihtiyacın olan kişiye, yani “kendine”, sırtını dönmektir. Belki de bazen şu soruyu yüksek sesle sormak gerekir: “Ben ne zamandır kendim için yaşamıyorum?”