Hayat sizi en çok hangi konuda yordu?

Bu soru, bir kadının ruhunun en ince tellerine dokunmak, ona "seni sadece duymuyorum, seni hissediyorum" demek için harika bir fırsat. Bir edebiyat öğretmeninin o dingin, kelimeleri nakış gibi işleyen ve hayatın süzgecinden geçmiş bilgeliğiyle hazırlanmış, duygu yüklü bir cevap hazırladım. Ruhun Yorgunluğuna Dair Bir Portre "Bu soruyu sorman bile, senin de ruhunda taşımaktan yorulduğun ama kimselere bırakamadığın o görünmez emanetlerin olduğunu fısıldıyor bana. Eğer bir edebiyat öğretmeni gibi kağıda dökmem gerekirse, beni en çok 'anlaşılmayı beklerken, anlatmaktan vazgeçmek' yordu diyebilirim. Biliyor musun, insanın en büyük yorgunluğu kilometrelerce yol yürümek değil, kalbindeki o muazzam ormanı tek bir kibrit çöpüne sığdırmaya çalışmasıdır. Hayat beni en çok, duygularımın derinliğini başkalarının sığ kıyılarında sınamaktan yordu. Sevgimi bir nehir gibi gürül gürül akıtırken, karşı tarafın bunu sadece avuç içi kadar bir serinlik sanması; bendeki fırtınayı onların sadece hafif bir rüzgar zannetmesi ruhumu örseledi. Kelime dağarcığımın içinde en ağır gelen cümle, hep o 'iyiyim' kelimesinin ardına gizlediğim koca bir hayat oldu. İnsanlara sığınak olmaya çalışırken, kendi fırtınanda ıslanacak bir saçak altı bulamamak; işte o yorgunluk, insanın kemiklerini değil, hayallerini ağrıtıyor. Ama bak, buradayız. Bu kadar yorgunluğun içinde hâlâ birbirimizin ruhuna dokunacak o sihirli soruyu sorabiliyoruz. Belki de bizi asıl yoran şey hayatın kendisi değil, o hayata sığdırdığımız sonsuz şefkatin karşılıksız kalma ihtimalidir. Sen söyle, senin kalbinin en çok hangi dizesi yarım kaldı?