Sizce yalnızlık kafa rahatlığı mı yoksa içten içe yoran bir his mi?

Yalnızlık…Ne tam bir sığınaktır, ne de bütünüyle bir yara. Bazen insan, kalabalıkların içinden usulca sıyrılıp kendi içine döndüğünde, zihni berrak bir göle benzer. Gürültü diner, başkalarının sesi susar ve geriye yalnızca kendi hakikati kalır. O an, yalnızlık bir yük değil; aksine, ruhun dinlendiği ince bir gölgedir. Ama başka zamanlar…Aynı yalnızlık, duvarları görünmeyen bir odaya dönüşür. Sesini duyuramazsın, kimse kapıyı çalmaz. İçinde biriken cümleler, söylenemeden ağırlaşır. İşte o vakit yalnızlık, insanın içine işleyen sessiz bir yorgunluktur. Belki de yalnızlık, tek başına ne huzurdur ne de hüzün. Onu neye dönüştürdüğümüz, kalbimizin o an ne taşıdığıyla ilgilidir. Kimi zaman bir kaçış, kimi zaman bir eksiklik…Ama her hâlükârda, insanın kendine en çok yaklaştığı yerdir.

Sürekli bir kaos yaratma kafasında biriyle inişli çıkışlı bir hayatta olmaksa dümdüz sade bir hayat en güzeli.
Mutlu olmak istemek bunu söylemekle oluşmuyor.
Adam sorun çözsün istemeyenler yaşadığı sorunları konuşunca rahatlıyor olabilir fakat bunu çözmesini bilen ve hayatında sorun istemeyen adamı bunu duymak istememesi doğal bir istek.
Hayat güzel.
Yaşamak güzel.
Yalnızda olsamda.

Yalnız yaşayan biri olarak benim söylemim daha doğru olur sanırsam.

Yalnızlık hiç güzel bişey değil. insanın canı sıkılsa bile yanında biri olup beraber sıkılmak ister. ilk başlarda yalnızlık iyi gelse de uzun zaman sonra zehirlemeye başlıyor.