Güvendiğiniz dağlara karlar yağdı mı, siz de hayal kırıklığı yaşıyor musunuz?

Hem de ne biçim! Neler yaşadığımı bir bilseniz, ağzınız açık kalır ve ortaya tam 500 sayfalık bir roman çıkar. Hayal kırıklıkları bazen öyle derin ve karmaşık oluyor ki, anlatmakla bitmez; her biri kendi içinde bir hikaye barındırıyor. Güvendiğim insanlardan beklediğim destek gelmediğinde veya planladığım şeyler istediğim gibi gitmediğinde, hissettiklerim öylesine yoğun oluyor ki, sadece kelimelerle anlatmak yetmiyor. Ama her hayal kırıklığı, zamanla bir tecrübe, bir ders ve bazen de beklenmedik bir güç kaynağı haline geliyor.

Ben o karları erittim neyse ki. Ne yağan kara güveniyorum ne de kara umut bağlayan dağa.

Dağlara güvenmedim. Boş hayaller kurup, kırıklığını izlemedim.

An geldi, güvendiğim dağ başıma yıkıldı; an geldi kar bana yağdı :)