Herkesten uzaklaşma isteği size de geliyor mu?

Bazen içimde, dünyayı sessize almak isteyen bir el beliriyor. Sesler uzaklaşsın, yüzler silinsin, sorular bir süreliğine cevap aramayı bıraksın istiyorum. Sanki kalabalık, insanın ruhuna ince ince dolan bir yorgunluk; ve ben o yorgunluğu, kimsenin bilmediği bir köşede çözmek istiyorum. Uzaklaşma isteği, kaçış değil çoğu zaman bir tür toparlanma. İnsan kendinden bile saklanmak ister bazen; kendi sesini yeniden duyabilmek için. Çünkü gürültü arttıkça, içimizdeki en sahici cümleler fısıltıya dönüşüyor. Ve o anlarda anlıyorum. Herkesin içinde, arada bir kapanmak isteyen bir kapı var. Kimisi açmayı erteliyor, kimisi ardına kadar kapatıyor. Ama o kapının varlığı, insan olduğumuzun en sessiz kanıtı gibi.