İçimizdeki o boşluk hissi neden olur sizce?

İçimizdeki boşluk, bazen bir sessizliktir; kelimelerle doldurulamayan, yalnızca hissedilen bir uçurum. Bir yanımız hep arar; kayıp bir sevgiyi, yitirilmiş bir zamanı, ya da adını koyamadığımız bir anlamı.
O boşluk, bir gölge gibi peşimizi bırakmaz; bazen gece uykularımızı bölerek, bazen kalabalığın içinde bile yalnız bırakarak varlığını hatırlatır. Ama aynı zamanda bir davettir de, kendimize bakmamız, eksiklerimizi fark etmemiz, ve belki de kendi ruhumuzla yüzleşmemiz için.

Hayatın bizi her manada yormasından kaynaklanıyordur bence. Çünkü bazen hayatın koşturmacasına, o bitmek bilmeyen hedeflere veya sınav stresine o kadar kaptırıyoruz ki, kendimizi bir kenarda unutuyoruz. Robot gibi sadece yapılması gerekenleri yapmaya başladığımızda, ruhumuz ya da beynimiz bu tempoya ayak uyduramıyor ve "ben de buradayım, beni de gör" diyor. Bu boşluk hissi odur.

Bu zamanda manevi ihtiyaç çok fazla eskiden bu kadar ihtiyaç yoktu bu zamanda durum değişti maneviyat olmadımı ya da az oldumu boşluklar illaki oluyor.