Her şey yerli yerindeyken bile neden içimizde bir eksiklik hissi olur?

Çünkü doğan tabiatın gereği çoğalıp anne olmak istersin bunu sonuna kadar inkar bile edebilirsin içgüdün seni dolaylı yollardan rahatsız etmeye devam edecek. Şöyle düşün çocukların var ve onlara bir şeyler katıyorsun eşi ile beraber. Bir insanın içini dolduracak en güzel şey aslında budur. Hayat öyle karmaşık bir şey değil, biz insanlar karıştırıyoruz. Bir kuş misali olan hayatlarımızı insani zorakilerle boğuyoruz..

Her şey yerli yerindeyken bile kalbimizde esen o soğuk rüzgar hayatın kusursuz görünen resminde aslında ruhumuzun eksik bırakılmış o en can alıcı parçasını aramasının dilsiz feryadıdır. Zihnin sustuğu o büyülü anlarda hissettiğimiz hafiflik göçmen bir kuşun fırtınanın ortasında bulduğu o ılık liman gibidir ancak hayatın hırçın denizi bizi tekrar çağırdığında o limanın huzuru içimizde silinmez bir hasret tortusu bırakır. Bizler aslında yeni bir zirveye tırmanmaya çalışmıyoruz sadece ruhumuzun o en duru, en çıplak ve en 'kendisi' olduğu o kayıp cennete giden yolu bulmaya çabalıyoruz.

Bilmiyorum, fakat bu durumu sanki bende bir süre boyunca hissetmiştim... Belkide, bu bakış açısıyla alakalı bir şeydir. Belkide , daha içsel bişi bilemiyorum... Vaktimi genel olarak öldürdüğüm için bu boşluğa az düşüyorum sanırım...