Acı insanı güçlendirirken, onu başkalarının acısına karşı duyarsızlaştırır mı?

Ne kadar çok şey yaşarsan, o kadar az empati duymaya başlarsın. O olayları zaten daha önce yaşayıp atlattığın için, başkasının acısını zayıflık olarak görürsün. İnsanların trajedi olarak adlandırdığı şeyler, senin gözünde sadece birer tecrübe kırıntısıdır. Bu bir duyarsızlık değil, hayatta kalma tecrübesidir.

Kendi enkazından tek başına çıkmış biri için, başkasının elinden tutulmayı beklemek artık samimi gelmez. Ve olgunluğa ulaşmak için şunu anlamak gerekir: Her acı, kişiye özel bir sınavdır ve kimse başkasının sorunlarının kefaretini ödemek istemez. Onlara asıl aşılamak istediğin şey, acıyı aşmış bir örnek olarak sana bakmalarını sağlamaktır.

Çünkü başkalarının boğulduğu bir fırtınada, senin soluksuz yüzünü görmelerini istersin. Duygusal tepkilerin yerini mantık almadığı sürece, acıdan kurtulamazlar. Kimse için üzülmez ve kimsenin yükünü omuzlamazsın. Çünkü bilirsin ki o yük, taşınmadan hafiflemez.

Bir yerde bu düşünceyi gördüm. Siz hem bu yazı hem de başlık hakkında ne düşünüyorsunuz?

#KişilikveKarakter