25 yaşımdayım, son 7 senedir hayat iyi gitmiyor. Yani yetişkin olduğumdan beri mutsuzum. 18 yaşımda bir karar verdim. Hayatı kendime zindan edecektim. Çünkü yaşamayı bilmeyen vasıfsız biriydim. Oysa olgun bir çocuktum, yetişkin olunca çocuksu bir hal aldım. Artık mantıklı düşünemiyorum. Aldığım kilolar yüzünden vücudum çatladığında kendimi iyice saldım, gençliğim akıp gitti geri gelmeyecek. Sağlık sorunlarımı görmezden geliyorum. Başımdan ayağıma kadar çeşit çeşit rahatsızlık sayabilirim ama hiçbiri için tedavi edilsin diye uğraşmıyorum. Ben bunu hak ettim. Üniversitede istediğim başarıya ulaşamayıp uzatmak zorunda kalınca iyice saldım. 6. senem, muhtemelen seneye kovulacağım. KYK bursumun kesildiği zaman ağlamıştım sadece. Sonra vazgeçtim. Zaten tembel bir velettim artık Oblomov oldum... Eskiden diksiyonum şimdikinden daha iyiydi. Bana gerçek zevki veren bir şey kalmadı. Sosyal medyada takılmaktan daha büyük bir zevkim yok. Toparlanmak istediğim zamanlar çok acı çekiyorum. Sanki bir yanım kurtulmak isterken diğer yanım istemiyormuş gibi savaş halindeyim. Anksiyetem yüzünden sunum yapamıyorum. Üninin bitmeme sebeplerinden biri de bu. Gerildiğim zaman donup kalıyorum. Artık aşkı da hak etmediğimi düşünüyorum, ben kendimden nefret ederken bir başkası beni nasıl sevsin? İçimdeki bu nefretle birini nasıl seveceğim ben?
2 ay
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Kadın Emeği
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer