Ego ve kibir insanlık için gerçekten de nimet mi yoksa gereksiz bir şey mi?

Ego, insanın kendini tanımasını, değerini bilmesini ve hayatta sağlam durmasını sağlar. Dengeli olduğunda kişiye güç verir; insan neyi hak ettiğini bilir, sınır çizer ve kendini ezdirmez. Bu hâliyle ego, insanı ayakta tutan bir denge unsurudur.

Ama ego büyüyüp kontrolden çıktığında kibire dönüşür. Kibir, insanın kendini olduğundan büyük görmesi, başkalarını küçümsemesi ve hatalarını kabul edememesi demektir. Bu noktada kişi artık kendini geliştirme ihtiyacı hissetmez, çünkü zaten “yeterli” olduğunu düşünür. Bu da onu fark etmeden geriye götürür. Ayrıca kibir, insanı yalnızlaştırır; çünkü kimse sürekli yukarıdan bakan biriyle gerçek bir bağ kurmak istemez.

Öte yandan egonun zayıf olması da başka bir sorundur. Bu durumda kişi kendi değerini göremez, başkalarına fazla bağımlı hâle gelir ve kendini savunamaz. Yani eksikliği de fazlalığı kadar zarar verir.

Kısacası ego, doğru seviyede olduğunda bir güçtür; ama sınırı aştığında kibire dönüşerek insanın hem kendisine hem çevresine zarar vermeye başlar. Asıl mesele, egoyu büyütmek değil, onu dengede tutabilmektir.

#KişilikveKarakter.