Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Cinsel Yaşam 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
Neyim olduğu hakkında hiçbir fikrim yok. İnsanlara karşı çok daha empatiyle yaklaşırken aileme karşı tam tersiyim; daha sertim, daha sinirliyim, daha öfkeliyim. Kendimi hiçbir zaman güzel hissetmedim, kendimi çirkin hissediyorum ama bundan da rahatsız değilim. Umursamıyorum, hatta umursamak da istemiyorum.
Bir şeye adım attıktan sonra devamını getiremiyorum ve bunun belirli bir sebebi yok. Tembel olduğumdan değil; içimde bir şey var ve yapmak istemiyorum. Hiç arkadaşım yok, dostum yok, hiç kimsem yok. Kendimi yalnız hissediyorum. Sürekli yalnız olmaktan bıktım ama artık vücudum buna o kadar alışmış ki ya da alışmak zorunda kalmış ki, arkadaş edinmeye çalıştığımda bile bir süre sonra konuşmak istemiyorum.
Depresyon geçirdim, belki iyileşemedim, bilmiyorum. İnsanlarla bir süre sonra iletişimi kesmeye başlıyorum. Sevdiğim şeyleri artık yapamaz hale geldim. Kendimi mutlu hissedemiyorum. İçimde bir huzursuzluk var, bir yorgunluk var ve ne olduğunu bilmiyorum.
Kendimi çok çocuksu olarak tanımlıyorum. Acaba çocukluğumu güzel yaşayamadığım için hâlâ çocuk gibi davranıyor olabilir miyim diye düşünüyorum. Belki de büyümek istemediğimdendir. Hiçbir zaman büyümek istemedim çünkü büyümek büyük sorumluluklar getiriyor ve bunları yapabilecek bir gücüm olduğunu düşünmüyorum.
Yanımda destek olacak bir dostum yok. Ailem ne kadar yanımda olsa da onlara yakın hissedemiyorum. Onlarla iyi anlaşsam bile yakınlık kuramıyorum çünkü onlarla eğlenebileceğim, espri yapabileceğim, rahatça takılabileceğim bir ilişkim yok. Bu yüzden de onlardan soğuyorum.
Bana neyin var, bana bunu söyleyebilir misin lütfen? Yardıma ihtiyacım var. Psikoloğa da gittim, psikiyatriye de gittim, ilaç başladım ama hiçbir psikologdan istediğim gibi verim alamadım. Beni anlayıp bana yol gösterecek doğru insanı bulamadım.
Bir şeye adım attıktan sonra devamını getiremiyorum ve bunun belirli bir sebebi yok. Tembel olduğumdan değil; içimde bir şey var ve yapmak istemiyorum. Hiç arkadaşım yok, dostum yok, hiç kimsem yok. Kendimi yalnız hissediyorum. Sürekli yalnız olmaktan bıktım ama artık vücudum buna o kadar alışmış ki ya da alışmak zorunda kalmış ki, arkadaş edinmeye çalıştığımda bile bir süre sonra konuşmak istemiyorum.
Depresyon geçirdim, belki iyileşemedim, bilmiyorum. İnsanlarla bir süre sonra iletişimi kesmeye başlıyorum. Sevdiğim şeyleri artık yapamaz hale geldim. Kendimi mutlu hissedemiyorum. İçimde bir huzursuzluk var, bir yorgunluk var ve ne olduğunu bilmiyorum.
Kendimi çok çocuksu olarak tanımlıyorum. Acaba çocukluğumu güzel yaşayamadığım için hâlâ çocuk gibi davranıyor olabilir miyim diye düşünüyorum. Belki de büyümek istemediğimdendir. Hiçbir zaman büyümek istemedim çünkü büyümek büyük sorumluluklar getiriyor ve bunları yapabilecek bir gücüm olduğunu düşünmüyorum.
Yanımda destek olacak bir dostum yok. Ailem ne kadar yanımda olsa da onlara yakın hissedemiyorum. Onlarla iyi anlaşsam bile yakınlık kuramıyorum çünkü onlarla eğlenebileceğim, espri yapabileceğim, rahatça takılabileceğim bir ilişkim yok. Bu yüzden de onlardan soğuyorum.
Bana neyin var, bana bunu söyleyebilir misin lütfen? Yardıma ihtiyacım var. Psikoloğa da gittim, psikiyatriye de gittim, ilaç başladım ama hiçbir psikologdan istediğim gibi verim alamadım. Beni anlayıp bana yol gösterecek doğru insanı bulamadım.
