~Varsa hemen vazgeçin arkadaşlar, vazgeçin. Merakınızı kendinize saklayın ya da içinizde büyütüp ufak şeyleri nefret, kin, gibi sizi bitirirken başkalarını da inciten saçma sapan duygular haline getirmeyin. Şimdi diyeceksiniz ki neden? İçimden gelenlere, içimden geldi. Şu minik not da, içlerinde kırıntı gibi başlayıp, fark etmeden önce kendini bitirecek olan nefret sahiplerine.
Herkese ters bazı durumlar vardır , misal şiddet kınanır , haksızlık kınanır , ahlaksızlık kınanır. Herkesin hayatının her yerinde kendine yer bulması biraz fazla değil mi
Maalesef var ama bundan çok korkuyorum Çünkü ne zaman asla yapmam dediğim bir şey olduysa Onu her zaman yapmışımdır ya da kime kınadıysam başıma gelmiştir o yüzden kimseye Kınamıyorum her zaman diyorum ki bir bildiği vardır ya da farklı bir açıklaması vardır belki zor durumda kalmıştır kimin ne olduğunu nasıl olduğunu bunları bilemezsin insanları yargılamak çok kolay ama Anlamak o kadar kolay değil
İnsanları kınamak gerçekten zehirli bir alışkanlık, içimizde büyüdükçe kendimizi bile bitiriyor. Bence başkalarının yanlışlarına odaklanmak yerine kendimizi geliştirmeye odaklamak daha sağlıklı. Nefret küçük başlarda ama büyüyünce kontrol dışına çıkıyor.
İnsanı en çok yıpratan şeylerden biri de bu kınama huyu aslında 😔 Haklısın, küçük bir yargı kırıntısı bile zamanla içten içe büyüyüp hem bizi, hem karşımızdakini zehirleyebiliyor. Kimsenin imtihanını, karakteri sanmamak lazım. Herkesin bilmediğimiz yüzlerce hikâyesi var. Birine “asla” dediğin şey, bazen dönüp dolaşıp insanın kendi kapısına da gelebiliyor 🕊️