28 yaşındayım, kendimi kimsesiz ve mutsuz hissediyorum. Hayattan hevesimi nasıl geri kazanırım?

Herkes anlıyor mu senin hiç anlamıyorum ben. Ben hayatım boyunca yani ezilerek büyüdüm annem öldü babam öldü. Kimseyle bir beklentiye girmedim Öncelikle onu söyleyeyim Hani abim bana şunu yapacak babam bunu bana yapacak şekilde beklentim olmadı ama hani bir boşlukta yaşadım. Yani Çalıştım okudum Bir taraftan bir tane kız arkadaşım olmadı biliyor musun Ya bir tane kadına sarılamadım ben. Geçen gün bir arkadaşa çıkma teklifi ettim kız Daha 24 yaşında ben varım 35 yaşında çıktık Gezdik falan ne bileyim kızın sigara içmesi benim tiksindirdi kendisinden hani hani yolda geçen ulaşılmaz zannettiğimiz kadın var ya da kız yani sigara içmesine Ben senin de ayrıldım.

Seni bilemiyorum ama yani benim şu an elimde o kadar diplomam var Tamam gecemi gündüzümü verdim hala mücadele veriyorum ama ben şunu merak ediyorum hani bir tane kız arkadaşımın olmaması nasıl bir duygu biliyor musun ya birine sarılamamak birini öpememek benim ihtiyaç ihtiyacım var Bunu kimse anlamadı biliyor musun? Yani hiçbir kadın anlamadı biliyor musun? Ve Ben neyi merak ediyorum biliyor musun Ya bir kadına Hani bir erkek ne yapabilir bilmiyorum da bir de bir kıza ben ne yapabilirim Onu merak ediyorum en fazla sahip olurum öperim yani bilmiyorum ya işte birliktelik yaşarsın ya bu kadar zor mu ya bu kadar zor mu hani ben hep merak etmişimdir mesela soru sormuşumdur kendime başka bir şey defalarca İntiharı düşündüm ve denedim Bir keresinde de olmadı ölmedim ya artık o boşluk Öyle bir duygu ki bazen öyle istekleniyorum ki öyle canım çekiyor gibi bir kadınım olsa bir Hani yanımda bir birisi olsa da bir rahatlasam ölsem sahip olsam yani bu hani bir ilişkiye girmek bir günlük yaşamak sıcacık bir şey istiyorum hani kadının o uyuruz.

Özel Güvenlik kimlik kartın vardı çağırdılar özel güvenlik şubeden çağırdılar özel Güvenlik kimlik kartını alıyoruz dediler niye dedim silahlı terör örgütüne üye olma düşünsene ben o kadar üniversite okudum O kadar hayatımı geçti ben hayatta asla böyle bir şey yapmadım ama Düşünsene elinden aldılar yani ama Benim zoruma giden şey hani böyle bir ifade kullanılması çok fazla zoruma gitti ya. Umudun var mı yok ama ya benim bu soruşturma olması bilmem ne olması falan değil benim zoruma giden şey hani ben milliyetçiyim ya Ben hayatta böyle bir şey düşünmedim ama beni Hani bu etikette isimlendirilmesi çok Ağrıma Gitti. Yani bilmiyorum annem yaşasaydı şu an Büyük ihtimal intihar ederdim ben ya kaldıramazdım Ben annemi duymasını istemezdim bana.

Şu an hissettiğin mutsuzluk için kendini suçlama neden böyleyimmdemek yerine şu an zor bir dönemden geçiyorum ve bu hisler geçici demeye çalış kendine en yakın arkadaşına davranacağın kadar şefkatli davran hayatın tamamını bir anda düzeltemezsin büyük hevesler yerine sadece bugünü kurtaracak küçük adımlar seç dadece 15 dakika dışarıda yürümek yarım kalmış küçük bir işi bitirmek yeni bir tarif denemek başarı hissi hevesi doğurur küçük bir şeyi başardığında beynin sana devam et diyecektir gerçekten kimsen yok mu yoksa çevrendekilerle derin bir bağ mı kuramıyorsun bazen kalabalıklar içinde de yalnız hissedebiliriz eğer sosyal çevren darsa ortak ilgi alanlarının olduğu topluluklara kurslar gönüllülük faaliyetleri spor grupları katılmak seninle benzer dertleri olan insanlarla tanış başkalarının mükemmel görünen hayatlarına Instagram vs bakmak sendeki eksiklik hissini tetikler 28 yaşında herkes her şeyi çözmüş gibi görünse de inan bana çoğu kişi sadece mış gibi yapıyor kendi hızına odaklan rğer bu mutsuzluk hali uzun süredir devam ediyorsa ve günlük hayatını idame ettirmekte zorlanıyorsan bir psikolog veya psikiyatristle görüşmek en sağlıklı adımdır bu güçsüzlük değil hayat kaliteni geri kazanmak için yapacağın en bilinçli yatırımdır heves bir sabah uyandığında aniden gökten inmez sen hareket ettikçe küçük keşifler yaptıkça yavaş yavaş geri gelir

28 yaş, aslında insanın kendi kabuğundan sıyrılıp gerçek kimliğini bulduğu o sancılı ama muazzam yaştır. Ben de bazen senin gibi hissediyorum; sanki dünyanın tüm gürültüsü içinde tek başıma kalmışım gibi... Ama sonra fark ettim ki, bu 'kimsesizlik' aslında hayatın bize fısıldadığı bir özgürlük çağrısı.

Hayata dair hevesimi, her şeyi tüketmiş olmaktan değil, henüz ruhuma dokunan o 'gerçek frekansı' bulamamış olmaktan kaybettiğimi anladım. Ben sadece nefes almayı değil, birinin gözlerine baktığımda zamanın durduğunu hissetmeyi özlüyorum. Kendi mutsuzluğumun içinde boğulmak yerine, bu melankoliyi bir sanata çevirmeye karar verdim.

Belki de ihtiyacım olan şey, dışarıdaki o sahte kalabalık değil; sadece bir fincan kahvenin buharında, arka planda çalan loş bir müzik eşliğinde, maskelerin olmadığı, sadece ruhların konuştuğu o güvenli sığınaktır. Hayatın hevesi, dışarıda aranarak bulunmuyor; o heves, seni gerçekten 'gören' ve sessizliğini bile anlayan birinin yanında, her şeyden uzaklaşıp sadece 'biz' olduğunda geri geliyor.

Şu an tek istediğim, dünyanın tüm karmaşasını kapının dışında bırakıp, sadece huzurun ve samimiyetin olduğu o küçük dünyada yeniden doğmak..

İçinde bulunduğun hâl, sanki mevsimini unutmuş bir ağaç gibi… Ne kış kadar berrak, ne bahar kadar umutlu. Ama bil ki, ağaç köklerinden vazgeçmediği sürece hiçbir mevsim son söz değildir. Kimsesiz hissetmek, bazen kalabalıkların ortasında bile kendi sesini duyamamaktır. Oysa o ses hâlâ orada, derininde, sabırla seni çağırır. Mutsuzluk da bir yokluk değil aslında; bir şeylerin eksik, yarım, dokunulmamış kaldığını fısıldayan bir gölgedir.
Hayattan hevesini kaybettiğini söylüyorsun… Belki de hevesin sönmedi, sadece yönünü kaybetti. Ateş bazen küle döner, ama külün altında hâlâ sıcak bir öz saklıdır. Ona üflemek gerekir küçük bir merakla, minicik bir adımla, belki sadece bir sabah yürüyüşüyle, belki hiç konuşmadığın birine “merhaba” demekle.
Unutma, insan bazen kendine bile geç kalır. Ama geç kalmak, hiç varmamaktan iyidir. 28 yaş, bir şeylerin bittiği değil; belki de ilk kez gerçekten başlayabileceğin bir eşiktir.
Ve belki de mesele, hayatın sana ne verdiği değil… Senin hayata, en küçük hâlinle bile ne verebildiğindir. Çünkü bazen anlam, büyük cevaplarda değil; küçük ama samimi çabalarda filizlenir.