Hiç yanlış anlaşılmaların tam ortasında kalıp ne yapacağını şaşırdığın oldu mu?

10. sinifta çok aşık olduğum bir çocuk vardı ve inanılmaz Atatürkçüydü. Ben de Atatürkçüyüm ama o çok daha hassas. Biz bu çocukla beraber oturuyorduk. Bir gün yan sıradan başka bir çocuk Atatürk hakkında kötü konuşmuştu. Benim hoşlandığım çocuk da çok sinirlendi ve aşırı iğrenç kelimeler kullanarak çocuğa sövdü. Betimlemeli betimlemeli küfrediyordu ve çok rahatsız olmuştum. Bağırdım ve biraz koluna dokundum. Tamam, yeter dedim. Beni çok da dinlemedi ama durdu sonrasında. Biraz suskun kaldık ve ardından çok normal ve sakin şekilde -ama tavırlı- Bir daha birisi Atatürk hakkında bir şey dediğinde sakın beni durdurmaya çalışma, dedi. Ben de, evet haklısın ama karşındaki insan cahil ve sen ne dersen de anlamayacak zaten boşuna küfredip kendi seviyeni düşürme dedim. Aslında yanlış bir şey dememiştim ama yine de sanki onun aklında ben de Atatürk düşmanıymışım gibi olduğumu hissettim. Biraz daha suskun kaldıktan sonra tam, beni yanlış anlamadın demi diyecekken lafımı kesti ve hayır dedi sertçe. Sonra da konuşmadık bir süre daha. Beni yanlış anlamıştı eminim.

Bir kaç kez oldu, ancak çok iyi dostlarım mesela bir sözü nerde ne amaçla kullandığımı bildikleri için sorun yaşamadım. Niyet önemli burada. ✨