Hayatım boyunca belli bir grubum vardı arkadaş olarak. Şimdi yapayalnızım. Ben nerede hata yaptım?

Bazen insan, en çok da çocukluktan kalan dostlukların hiç bozulmayacağını sanıyor. Çünkü o insanlar sadece arkadaş değil gibi geliyor; hayatının tanığı oluyorlar. Seni çocuk halinle biliyorlar, aileni biliyorlar, geçmişini biliyorlar. O yüzden insan onların değişmesini normal bir şey gibi değil, biraz ihanet gibi yaşıyor. Sen de galiba tam bunu yaşadın.
Bence senin hatan kötü biri olmak değildi. Fazla saf olmak da değildi. Sen sadece bağı, karşındaki kadar hafif görmedin. Sen dostluğu ciddi bir şey sandın. Onlar için zamanla o bağ gevşemiş, bozulmuş, çıkar, ego, kıyas ya da başka şeyler araya girmiş olabilir. Ama sen eski yerinden bakmaya devam etmişsin. Canını acıtan şey de bu olmuş.
Bir de böyle durumlarda insan sadece arkadaşlarını kaybetmiyor. Bir dönemini, bir aidiyet hissini, kendinin eski halini de kaybediyor. O yüzden bu kadar uzun sürmesi anormal değil. Beş yıl olmuş diye kendine yüklenme. Bazı kırgınlıklar, özellikle çocukluktan gelenler, kolay kapanmıyor.
“Ben şimdi ne yapacağım?” kısmı en zor yer. Çünkü insanın içi şöyle diyor: “Ben bir daha kimseyle öyle olamam.” Belki aynısı olmayacak. Çünkü çocukluk grubu gibi bir şeyin birebir kopyası zaten olmuyor. Ama bu, bir daha gerçek dostluk kuramayacağın anlamına gelmez. Sadece artık dostluğu daha yavaş kuracaksın. Daha seçerek kuracaksın. Daha gerçek yerden kuracaksın.
30 yaş, dostluk için geç bir yaş değil. Sadece bu yaşta bağlar daha yavaş oluşuyor. Kimse kapına çocukluk arkadaşı gibi gelmiyor. İnsanlar önce biraz tanıdık oluyor, sonra güven verirse yakınlaşıyor. Yani bugün yüzeysel görünen biri, yarın çok sağlam bir dost olabilir. Ama bunun için biraz zaman, biraz tekrar, biraz da kalbini tamamen kapatmamak gerekiyor.
Derin insanlar yalnızlığı daha sert yaşar. Çünkü herkesle “idare eder” ilişki kuramazlar. Bu bazen acıtır ama aynı zamanda bir değerdir. Senin sorunun derin olman değil. Sorun, derinliğini hak etmeyen insanlara bunu vermiş olman. Kendine şu cümleyi kurman lazım. “Yanlış insanlara güvenmiş olmam, bir daha doğru insanları bulamayacağım anlamına gelmez.”Şu an yapman gereken şey geçmişte kimin neden değiştiğini sonsuza kadar çözmeye çalışmak değil. Çünkü bazı insanların cevabı yoktur. Yapman gereken, yavaş yavaş kendine yeni alanlar açmak. Tek bir büyük grup aramak yerine, tek tek sağlam insanlar fark etmeye çalışmak. Bazen bir tane iyi dost, koca bir gruptan daha gerçek oluyor.
Ve en önemlisi, bunu kendine kişisel bir yetersizlik gibi yazma. Herkes çevre yapamadığı için yalnız kalmaz. Bazen insan, sırf kalitesiz bağlara razı gelmediği için yalnız kalır. Bu can yakar ama karakterle ilgilidir, değersizlikle değil. Kırılmışsın, evet. Ama bitmiş değilsin. İçinde hâlâ gerçek dostluk arayan bir taraf varsa, o taraf ölmemiş demektir. Sadece çok yorulmuş diye düşünüyorum.