Keşke demeseydim , dediğiniz bir olay yaşadınız mı?

Çok küçükken (5 6 yaşlarında) dedemle ablam markete gitmişti. Dedem ablama minik şirin bir defter almış, eve geldiklerinde bana almadığını görünce çok kıskanmıştım ve yemeğe gitmeyip "dedemin yüzünü görmek istemiyorum" diye ağlamıştım. Saçma gelir belki size ama aklıma geldikçe utanıyorum. 😄 normalde şımarık bir çocuk da değildim o gün kırgınlığıma denk geldi.

Keşke demeseydim demiyorum. Bu olay sayesinde bazı ailevi durumların farkına vardım ve dehşete düştüm. Gerçeklerle yüzleştim tam anlamıyla. Hani bizim ailemiz en güzel, en sevgi dolu, en guvenilir ailedir bizim için çocukken. Çocukluğumun lale devrinin sonunu getirdi bu hadise diyebilirim..

Ebeveyn bana gelelim. Her şeyle savaş halindeyken sevgi ve şefkat göstermem gereken noktada direnç gösterdiğim de oluyor maalesef. Bu onlarda iz bırakmışsa, aslanlar gibi kendilerini ifade edip, beni haksız çıkardıklarında özür diliyorum, hatamı kabul ediyorum ve kendi açımdan durumu anlatıyorum bize yapılan gibi büyüyünce (ata) olunca anlarsın demek yerine. Şaşırtıcı şekilde anlayıp, anlayış gösterip, uyum sağlıyorlar 🤩

Çocuklardan özür dilemek için buyumelerini beklemek gerekmiyor. Beraber büyümek böyle bir şey bence. Asıl o zaman telafisi olmaz. Aradan geçen zaman kayıptır çünkü.