Derdimizi dökelim mi ben başlıyorum?

Çok yorgunum.

Kimseye anlatacak kadar değil, içimde tutamayacak kadar çok. Sanki uzun zamandır bir şeyleri sırtımda taşıyorum ama ne olduğunu tam söyleyemiyorum. Kırıldım desem eksik kalır, üzüldüm desem hafif gelir. Daha çok... içimden bir şeyler çekilmiş gibi.

Eskiden daha hevesliydim. Daha çabuk toparlanırdım. Şimdi bir söz bile içimde uzun kalıyor. Bir bakış, bir cümle, bir hayal kırıklığı... Üzerimden akıp gitmiyor artık. Yoruldum güçlü görünmekten değil, hep kendi kendime yetmeye çalışmaktan.

Bazen sadece biri “tamam, artık bırak” desin istiyorum. Bir günlüğüne bile olsa hiçbir şeyi düzeltmek zorunda kalmayayım. Çünkü insan en çok da kimseye belli etmeden yoruluyor.