İdrak etmenin bedeli çok ağır değil mi?

Milyonlarca sebep, milyarlarca sonuç doğururken bazı acı gerçekleri değil, tüm gerçekleri kabul etmek ruhen, bedenen çok ağır olduğu noktalar oluyor. Ruhtan 1 gram eksilince ruhsuz gibi gezerken, üstüne bir gram daha eklediğinde dayanılmaz bir hâl alıyor. Bu yüzdendir ki, cehalet mutluluk getiriyor. Bazı şeyleri idrak etmeseydim dediğimiz ne çok noktada olsa, hayat doğal akışında bunları ister-istemez karşımıza acı bir tecrübe olsun diye çıkartıyor. Bu bedelden kurtulmak için tek yol ölmek diye düşünen çok insan var. Varoluşsal sancılar, antiseptikler, ucu bucağı olmayan depresyonlar, psikotik duygu durum bozuklukları sıralara sırala bitmez.
Bir noktada bu eşiği aşabilen insan ise daha duyarsız, farklı bir düşünce eşiğine geçiyor. Çevreye olan ilgisini kaybediyor, insanlığından ödün veriyor. Değer ve ilkeleri sorguluyor. Gerçekten buna değer mi yoksa aciz bir varlık olarak hayata karşı bencil mi olmak gerekli?