Hiç sanki sizi anlayan biri çıkmayacak gibi düşündüğünüz oldu mu?

Yani ne desem ne konuşsam sanki çok aykırı şeyler söylüyormuşum, sanki onlara hakaret ediyor ya da sanki toplum tarafından çok ayıp aykırı görülecek bir şey söylüyormuşum gibi davranıyorlar. Defalarca kez şunu işittim “daha önce biriyle konuşurken hiç bu kadar zorlanmamıştım.” Bunu defalarca dediler. İnsanlar direkt onları onaylamamı istiyorlar ama ben inanmadığım şeyleri söyleyemem sonucu ne olursa olsun. Elimizde gerçekten var olan en nadide şeylerden biri karakterimizken insanları memnun etmek uğruna neden bundan vazgeçmem gereksin?