Duruş mu daha etkili, konuşmak mı?

İnsan ilişkilerinde ve liderlikte “duruş” ile “konuşmak” sık sık karşı karşıya konur; oysa ikisi rakip değil, tamamlayıcıdır. Yine de etki bakımından bakıldığında, çoğu zaman duruşun bir adım önde olduğu söylenebilir. Çünkü insanlar önce ne söylediğimize değil, nasıl göründüğümüze, nasıl hissettirdiğimize ve ne kadar tutarlı olduğumuza bakar. Beden dili, yüz ifadesi, bakış, sakinlik ya da özgüven; kelimelerden önce mesaj verir. Güçlü bir duruş, daha tek kelime edilmeden güven ya da güvensizlik oluşturabilir. Konuşmak ise düşüncenin biçimidir. Duyguları, fikirleri, itirazları ve hayalleri görünür kılar. İyi seçilmiş kelimeler insanları harekete geçirebilir, ilham verebilir ya da ikna edebilir. Ancak söz, duruşla desteklenmediğinde etkisini kaybeder. Özgüvenden bahseden ama göz teması kurmayan birinin sözleri zayıf kalır. Adaleti savunan ama davranışlarında tutarsız olan birinin konuşması inandırıcı olmaz. Bu nedenle sözün gücü, büyük ölçüde duruşun sağlamlığına dayanır. Duruş, karakterin sessiz ifadesidir; konuşmak ise karakterin sesli hâli. Sessiz ama kararlı bir duruş bazen uzun nutuklardan daha etkilidir. Özellikle kriz anlarında insanlar uzun açıklamalardan çok netlik ve güven görmek ister. Bununla birlikte, doğru zamanda söylenmiş doğru sözler de bir dönüm noktası yaratabilir. Tarihte pek çok değişim, hem güçlü bir duruşun hem de etkileyici bir hitabetin birleşimiyle gerçekleşmiştir.

Bir duruşu olmayan insan omurgasızdır konuşsa ne konuşmasa ne yazar, duruş kelimesini görsellik olarak söylüyorsan, içi teneke olduktan sonra görselinde bir önemi yok duruş bir kişiyi kendi yapan bakış acısı kuralları düşünceleri kendi öz niteliğidir kadın olsun erkek olsun bir duruşu yoksa tenekedir...