Uzun ilişki bittikten sonra kendime odaklanınca hayatım neden bu kadar güzelleşti?

Daha önce burada, uzun ilişkim bittikten sonra çok kötü hissettiğimi söylemiştim. Fakat hayat devam etti. Biten bir şeyin neden bittiğini, hangi kötülükleri istemediğim için sevdiğimden vazgeçtiğimi düşündüm.

Yeni birileri girdi, çıktı hayatıma. O devam ediyorsa ben de edeceğim yaşantıma. Ama şunu fark ettim: Gelecek yıl üniversitem bitiyor ve ben hayatım boyunca hiçbir şey yapmadım gelişimim için. Evet, genel kültürüm ve bilgi birikimim iyi ama gelecek hayatım için somut adımlarım yok.

Artık kendime odaklandım ve bu beni çok mutlu ediyor. Ders çalışıyorum, kitap okuyorum, geziyorum. Kimseye ayak uydurmak zorunda değilim artık. İnsanlara “hayır” diyorum. Kimsenin hayatımdan çıkmasından korkmuyorum. Yurtta kaldığım için kendimi dışarıdaki hayatın içinde değilmişim gibi ezilmiş hissetmiyorum. Kimseye akıl vermiyorum, yardım etmiyorum; yaptığım işlerin değeri bilinmeyecekse yapmıyorum.

Yani 22 yıldır olduğum kişi, 5 ayda değişti. Hayatta en korktuğum şeyler, bana en faydalı olacak şeylermiş. Hayat dersimi aldım.

Edebiyat kabiliyetim olduğu için hep kitap yazmak istiyordum ama gelişmeyi bekliyordum. Artık ona da odaklandım ve başlıyorum. İşin büyüsü şu: Yeni bir anlatım dili icat ettim. Kendime ait bir sanatla ortaya çıkacağım. Şunu çok iyi hissediyorum; olgunlaştım, büyüdüm, kötülüklerden arındım ve kimlik sahibi biri oldum.

İnternet çağında, bir yerde, yirmi yıl sonra bir gence ilham olsun diye böyle bir ayak izi bırakmak istedim.

Eğer okuduysanız, teşekkür ederim. Kendinizle kalın, sağlıkla.