Merhametinizin kurbanı oldunuz mu?

Merhametinizin kurbanı oldunuz mu? Ben çok kez oldum. İnsan bazen en çok iyi niyetinden yara alıyor. İçindeki o yumuşak yer, başkasının acısını kendi acısı gibi hissettiren o hassas damar, çoğu zaman gurur duyulacak bir özellikken bir bakmışsınız sırtınızda taşımak zorunda kaldığınız bir yüke dönüşmüş. “Anlar” diye sustuğunuz, “zordadır” diye görmezden geldiğiniz, “kırılmasın” diye içinize attığınız her şey birikiyor. Ve bir gün fark ediyorsunuz ki en çok kendinizi kırmışsınız. Merhamet garip bir şey. İnsanı insan yapan en kıymetli duygulardan biri. Ama sınırı çizilmediğinde, başkasını korurken kendini savunmasız bırakmak demek. Birine tekrar tekrar şans vermek, hatalarını açıklamak, davranışlarını mazur görmek… Bir noktadan sonra bu, karşı tarafın değişmesi için değil, sizin incinmeye alışmanız için işliyor. Çok kez “Ben olsam yapmazdım ama o ben değil” dedim. Çok kez empatiyi, kendime haksızlık edecek kadar büyüttüm. Kötü niyet görmemek için gözlerimi kapadım. İnsanları kaybetmemek için kendimden verdim. Oysa merhamet, kendini yok saymak değildir. Fedakârlık, kendini feda etmek demek değildir. Merhametli olmak güçlü olmaktır; ama sınır koyabilmek daha büyük bir güçtür. “Seni anlıyorum ama bu bana iyi gelmiyor” diyebilmek, belki de gerçek şefkattir. Hem karşındakine hem kendine. Çünkü insan en çok, kendine merhamet göstermeyi unuttuğunda tükenir. Ben merhametimin kurbanı oldum, evet. Ama artık onu kör bir bağışlama değil, bilinçli bir seçim olarak taşımayı öğreniyorum. Herkese değil; hak edene. Her durumda değil; kendimi kaybetmeyeceğim yerde. Çünkü merhamet, başkasını iyileştirmek için önce kendini yaralamak değildir. Ve insan, en çok da kendine şefkat borçludur.