Bu hayatta kimseyi memnun edemiyoruz, sürekli eleştiri neden bitmiyor?

Yanlış insanı doğru yapmak için boşa zaman harcıyor olduğumuzu fark etsekte kabul etmiyoruz.
Sevginin ne olduğunu bilmeden aşkın peşinden koşmayı marifet sayıyoruz.
Hiç olmamış veya olma ihtimali bile olmayan bir şeyi var etmekle zaman kaybediyoruz.
Bunun böyle olduğunu bilsek bile gözümüzü kapalı tutmayı seçiyoruz.
Hep bir şeyi kalıba sokmaya çalışıyoruz.
Şunu şöyle yapandan olur mu?
Bunu böyle diyenin aslında maksadı nedir diye bizim asıl odak noktamız olmamız gereken şeylerden uzak kalmamızı sağlayan şeylerle meşgul ediyoruz kendimizi.
Bir şeyin kendisinden çok ambalajına süsü ile ilgileniyoruz.
İnsan olduğumuzu unutmayı marifet sayıyoruz.
Ne kadar önemli , ciddiyetle yapılmış bir bedeni şuursuzca heba ediyoruz.
Güzeli çirkin , iyiyi kötü , doğruyu yanlış yapmakta bir dakika bile durup düşünmüyoruz.
Sonrada hiç bir şey olmamış gibi neden böyle oldu diye dert yanıyoruz.


Çok güzel bir söze denk gelmiştim okuduğum kitabın birinde , bundan yıllar önce.
Şimdi o sosyal mecrada gündem oldu.


“İyi insan pavyonda bozulmaz , kötü insan cami de düzelmez.”
İnsanın kendisi iyi olduktan sonra , kötü zaten barınamaz.


İyi geceler , mutlu yarınlar.