Bazen iyi niyetli insanların daha çok kaybettiği söylenir. Bunun sebebi gerçekten iyi kalpli olmaları mı yoksa fazla saf ve güvenen insanlar olmaları mı? Sizce iyilik ile saflık arasındaki sınır nerede başlıyor?
İyi insanlar iyi oldukları için mi kaybeder, yoksa saf oldukları için mi?
İyi insanlar iyi oldukları için kaybetmezler şahsi fikrimce. Ama bazen iyi olmayı yanlış yerde, yanlış kişiye, yanlış dozda verdikleri için yara alırlar. Saflıkla iyilik aynı şey değil iyilik bilinçli yapılan bir şey sonuçta bir sınır koyulabilir saflık ise herkesi kendi gibi sanmaktır. Bazı iyi insanlar karşısındakini olduğu gibi değil olmasını istedikleri gibi görüyorlar, "ben böyle yapmazdım"diyerek başkasının kapasitesini yanlış ölçüyorlar, sınır koymayı bencillik sanıyorlar. Böyle durumları yaşayınca iyilikten kaybettiklerini sanıyorlar ama yanlış bir insanı kaybettiklerinin farkına varmıyorlar ve yanlış bir insanı kaybetmek bence gerçek anlamda "kaybetmek"değil. İnsanlar saf oldukları için kaybediyorlar çünkü saflık bilinçli olan bir şey değildir.
İyi insan kavramını anlamak önemli bence. Çünkü iyi insan olmak, bir insanı anlayarak, üzülerek veya acıyarak ona yardım etmek, zaman ayırmak, fedakarlık yapmak mı? Yoksa kötünün de ne olduğunu bilerek iyi tarafta olmayı tercih etmek mi?
İyi insan olmak diyince toplumda şu anlaşılıyor o hep verir, kötülük de görse iyi kalır, ona bir şey olmaz, başına ne gelirse gelsin o iyi olmayı tercih edecektir. O yüzden o taşır, o sabreder, o susar o iyidir. Bu iyilik böyle bir şey değil bence. Bu çok karıştırılan bir şey,
Bir insanın susması, ona daha fazla yük yüklenmesi, her türlü saygısızlığs iyiliğinden işte sesini çıkarmaması vs bu bastırılmışlık, bu ümidini kaybetmiş bir insan profili sadece.
Herkes her türlü saygısızlığı yapsın biri de taşısın çünkü biri yaparken biri susacak her ailede oluyor, bu sağlıklı bir insan yapısı değil yani.
İyi insan olmak kavramı bile net değil, değişiyor. Bence birçok başarılı insan da iyi bir insan. Hayır diyebilen insan da iyi bir insan. Birilerinin işine gelmeyen insan iyi bir insan. Herşeyin sorumluluğunu yüklenmeyen de iyi bir insan. İyilik çok verici olmak gibi görülüyor fakat iyilik adı altına sıkıştırılmış şeyler birer travma tepkisi ve çoğu da insanı başkalarına bağımlı kılıyor, stres yaratıyor.
Saflar mı olabilir, fakat kendini değerinin farkında olarak iyi olabilen bir insan bu bence çok kıymetli. Kötülüksüz değil, kötülüğe rağmen bende varım diyebilmek ve birilerinden etkilenmeden yol alabilmek...
Bence çok doğru bir noktaya değinmişsin. İyi olmak her şeyi kabullenmek, susmak ya da sürekli fedakârlık yapmak değil. Gerçek iyilik insanın kendine saygısını koruyarak, sınırlarını bilerek ve gerektiğinde “hayır” diyebilmesiyle ilgili. Çünkü kendini yok sayarak yapılan şey iyilik değil, tükenmişliktir. İyi insan hem vicdanlı olur hem de kendini ezdirmez. Kötülüğe rağmen iyi kalabilmek ama kendi değerinden de vazgeçmemek asıl denge bence.
Kesinlikle. Birşeylerin üstesinden gelebilmek çok önemli. Ve genel olarak şu anda yaşamayı da pek bilmiyoruz. Ama aslolan kendimizi önemli tutabilmek. Öncelik haline getirmek sonra iyilik bir anlam ifade edecektir 🌸
Kesinlikle katılıyorum. İnsan önce kendine değer vermeyi öğrenmeli; kendini önemsemeyen başkasına da gerçek anlamda fayda sağlayamaz. Önce kendinle dengede olunca iyiliğin de anlamı oluyor. Yorumunuz çok güzeldi bütün sorularıma beklerim.
İyi insanlar kaybetmez, kaybedilir. ✨ iyi insan olup kaybeden hiçbir bir insanla karşılaşmadım. İyi olması "vur kafasına al ekmeğini " demek değil ❌ .
İyiliği suistimal eden insanlar elbet var toplum👥👥 içinde ancak, saf olmak gelin benim sırtıma semer vurun anlamına gelmiyor. Yani o saf veya iyi niyetli bir insan olabilir. Ancak karşisindaki bu niyeti kötüye kullanmaya çalıştığı takdirde kendi kaybediyor. Onun gibi iyi kalpli biri belki hiç karşına çıkmayacak ve herkes tarafından hor görülecek o zaman da o iyinin anlamını hatasını o zaman idrak edecek. ✨✌
Kişilik & Karakter konusunda 11,4b cevap paylaştı.
Bence iyi insanlar iyi oldukları için değil, sınır koyamadıkları zaman kaybeder. Saflıkla iyilik karıştığında sorun başlıyor. İyi olmak güçlü bir özellik ama karşısındaki kötü niyetliyse zarar görebiliyor. Asıl mesele iyi kalırken kendini de koruyabilmek.
Bence iyi insanlar kaybetmiyor, sadece sonucu geç alıyor 💔 İyilik; bilinçli, sınırları olan hal. Saflık ise herkese güvenmek, kendini unutarak vermek. Birinde kalbin de aklın da işin içinde, diğerinde sadece kalp var. İyilik, “evet” kadar “hayır” da diyebildiğin yerde başlıyor. Yani mesele iyi olmakta değil; kendini de koruyarak iyi kalabilmekte 🌿✨
İyi insanlar kaybetmez, sadece herkes gibi her oyunu oynamazlar. Saf oldukları için değil, kalplerini kirletmedikleri için farklı dururlar. Bazen bu dünyada kısa vadede kaybediyor gibi görünürler ama aslında karakterlerinden ödün vermedikleri için kazanırlar. İyilik saflık değildir, bilinçli bir tercihtir ve eninde sonunda gerçekten kazananlar iyi kalmayı başaranlardır.
İyilik gerçekten bir zayıflık değil, bilinçli bir duruştur bence. İnsan her oyunu oynamadığında kaybetmiş olmaz, sadece kendini korumuş olur. Asıl güç, karakterinden vazgeçmeden kalabilmektir.
İyi insanlar gerçekten iyi oldukları ve kötülerin seviyesine düşmek istemedikleri için kaybeder. Bu saflık aptal olma durumu değil iyi niyetli olma iyilik adına yapılan saflıktır.
Bence temel fark şu: İyilik bir seçimdir, saflık ise bir farkındalık eksikliğidir. İyi insanlar, dünyanın bazen acımasız olduğunu ve insanların suistimal edebileceğini bilmelerine rağmen "iyi kalmayı" seçerler; bu bir karakter gücüdür. Ancak saflık, herkesi kendin gibi sanıp sınır çizememektir. İyilik ile saflık arasındaki sınır tam olarak "Hayır" diyebildiğin yerde başlar. Eğer birine yardım ederken kendi özsaygından ve huzurundan veriyorsan, bu artık iyilik değil, kendini ihmal etmektir. İnsanlar iyi oldukları için değil, iyiliklerini kime ve ne kadar sunacaklarını bilmedikleri (sınır çizemedikleri) için kaybederler. Kısacası; iyilik bir erdemdir, ama sınırları olmayan bir iyilik sadece suistimale davetiyedir..
Bence iyi oldugu icin kaybediyor gibi gorunsede bu saffliktan degil bu tamamen karsidaki insanin iyi olmamasindan iyiligi anlamamasindan dolayi kaybediyorum. Saf degilim cok iyi birisi olmaya gayret etsende karsidaki iyiyse iyiligi anlar ama kotuyse anlamaz.
Biz ne kadar iyi olursak olalım, onların karakterine uymadığımız için bahanelerle kendileri gider. Biz kaybetmiş gibi görünsek bile kazanırız. Gidenin yerini başka bir güzel yürek doldurur misaii
Iyi ve saf oldugumu düsünüyorum ama canım degilim yani bana saldirana dislerimi cikaririm Fazla iyi niyetli olupda üzülüp kirildigim tonlarca kez oldu evet ama hepsi bana bir dersdi imthandi yoksa gelistiremezdim Kendimi ben kaybetmedim onlar hem Beni hem imtihani kaybettiler..
İyi insanlar kısa vadede kaybediyor gibi görünüyor ama bu dünyanın bir de öbür dünyası var. Kaybediyor gibi görünüyorsam iyi olduğum için olsun. Kötülere dünya vaadilmiş bi öteki dünyadaki saadeti yaşamayı umut ediyoruz. Bu dünya geçici orası kalıcı
İyilik içten gelen bir şey yardım etmek düşeni kaldırmak iyiyim ve hiçbir zaman kaybetmedim. Saflıksa inanmak güvenmek saflığımdan çok kaybettim kendimden verdim ama bunlar beni üzmedi iyi bir tecrübe oldu yeni insanlar yeni tecrübeler daha fazla güç
İyilerin kaybetmesinin sebebi kötülerin de vâr olmasıdır. İyiler kötülüğü kabul edip iyilik yapmalıdır. Yoksa dünyanın gerçekleri hayal kırıklığı olarak yansıyabilir.