Bir tebessüme muhtaç insanlar varken neden bu kadar efkarlıyız?

İnsan bazen gülümsemeyi hak etmek için önce iyileşmesi gerektiğini sanıyor. Oysa tebessüm çoğu zaman iyileşmenin kendisidir ve bulaşıcıdır da.

Evet, dertli insan da gülümseyebilir; hatta bazen en içten gülümsemeler en yorgun kalplerden çıkar. Tanımadığımız insanlara gülümsemek, kendimizden bir parça iyiliği paylaşmak gibi.

Hepimiz o tebessüme muhtacız aslında. Dışarıda yürürken tesadüfen göz göze geldigim insanlara gülümsemeye gayret ediyorum ardından gelen şaşkınlık ve gözlerinin parlaması eşsiz. , o kadar nadir yapıyoruz ki bunu insanlar karşılaşınca şaşırıyor bir de o var.

Her şey o kadar hızlı ki kendi biyolojik ritmimizi duyamaz, algılayamaz hale geliyoruz.

Programlanmış birer robot gibi toplumun bize bictigi rolleri oynuyoruz. Bu yüzden çoğumuz mutsuz ve umutsuz. Çok azimiz zincirlerini kırıp gerçek hayatını yaşayabiliyor olmasını istedigi gibi..