Yalnızlık tek başına ne huzurdur ne de huzursuzluk; onu neye dönüştürdüğümüz belirler. Bazen insan kalabalıkların içinde kendini daha yalnız hissederken, yalnız kaldığında derin bir rahatlama yaşayabilir. Çünkü yalnızlık, dış seslerin sustuğu ve insanın kendiyle baş başa kaldığı bir alandır. Kendinle barışık olduğunda, ne istediğini az çok bildiğinde, yalnızlık bir sığınak gibi gelir; düşünceler toparlanır, kalp yavaşlar, insan nefes aldığını hisseder. Ama içte çözülmemiş sorular, bastırılmış duygular varsa, yalnızlık bu kez onları daha da görünür kılar ve huzursuz eder. Kaçtığın şeyler peşinden gelir. Bu yüzden yalnızlık aslında bir ayna gibidir: İçinde ne varsa onu büyütür. Huzur da oradan çıkar, huzursuzluk da.
Bana göre yalnızlık, dozuna göre değişiyor ama genel olarak huzur verir seçiyorum 🌅✨
Kafanın içi çok gürültülüyse, yalnızlık önce biraz huzursuz eder, sonra sakinleştirir. Kendinle kalmayı öğrenirsen, kimseye ihtiyaç duymadan da iyi hissedebildiğini fark edersin. Ama uzun sürüp kimseyle bağın kalmazsa, işte o zaman huzursuza döner 🥺🧡