Beni kısıtlayan belalı, TOFAŞLI KEKO erkeklere bayılıyorum. BEYFENDİ ERKEKLER ARTIK BİTSE Mİ?

Kızlar linç tayfa gelmeden dürüstçe konuşalım. Ben artık üniversite mezunu, plazalarda çalışan, "Lütfen, rica ederim" diye konuşan o süt çocuğu tiplerden bıktım!

Geçen gün bir çocukla buluştum, mühendismiş. Çocuk o kadar kibar ki sandalye çekmeler, kapı açmalar... O kadar yapay ki içim bayıldı resmen. Bana "Hayatım, tatlım" diyor, ses tonu bile yumuşacık. Yanımda erkek olduğunu hissetmedim bile. Hemen yol verdim ama sonradan mahalleden bir çocukla bakıştık; çocukta bir duruş var, ölürsünüz. tişörtünün altından emant olduğunu gördüm, o an bittim zaten.

Bana karışmayacak erkek, gerekirse kıskançlıktan olay çıkarmayacak erkeğe ne gerek var! Korkutacak beni biraz. Yanındaki adamdan korkmazsan ona saygı duymazsın bence. Sizce de bir erkeğin belalı olması, onu daha çekici ve güvenilir yapmıyor mu?