Sürekli dert yarıştıran, acı olimpiyatlarında altın madalya peşinde koşan tipler hakkında ne düşünüyorsunuz?

Dert anlatıyorsun, jüri kurulmuş gibi puan veriliyor.

Oysa acının büyüğü küçüğü yok; paylaşılınca hafifleyen bir tarafı var sadece.

Karşındakinin derdini geçersiz kılarak kendi yükünü hafifletemezsin.

Empati madalya gerektirmez, dikkat gerektirir.

Neyse cicegim… Pazar günü haklısın.

Enerjimizi emenlere değil, çoğaltanlara verelim 🍃

Alışılmış sözleri duymaktan sıkıldığım için kimseye artık hiçbir şeyimi anlatmak istemiyorum bilsem ki derdimin devası yine bir insanda yine anlatmam gerek yok. Büyük konuşmak gibi olmasın sadece gerçekten insanın hevesi üst üste kırılınca bitiyor her şey.

Hani çöp dolunca toplar köşeye koyarsın ya aynısının yapılması gerektiğini düşünüyorum. Yeri orası çünkü. Şuncacık dünyada belki beş dakikacık ömrümüz var mı bilmeden nasıl her konuda böylesine yarışa girebiliriz ki?