İnsanlar seni en çok olduğun halinle mi sever, onlara iyi geldiğin halinle mi?

Açıkçası insanların beni en çok onlara iyi geldiğim halimle sevdiklerini düşünüyorum. Çünkü ne zaman sustuk, idare ettik ve toparlayan taraf olduk, o zaman "vazgeçilmez" görüldük. Ancak bu gerçek bir sevgi değil, işe yarar olmanın getirdiği sahte bir ilgi. Gerçek sevgi, sen "iyi gelmeyi" bıraktığında ya da sadece kendin olduğunda eksilmeyen ilgidir. Eğer iyi gelmeyi bıraktığında mesafe giriyorsa, sevdikleri şey sen değil, onlara sağladığın konfordur. İnsan, ancak maskesiz ve "yetersiz" kalabildiği yerde gerçekten ait hisseder. Geri kalan her şey sadece bir alışverişten ibaret..😏

Olduğum hali bilen o kadar az ki sevenler olsun. Yürüdüğüm yolu gören, bana yoldaş olan da bir o kadar az. İşe yarar olduğumdan, dinlemeyi sevdiğimden ve bildiğimden yan yanayız bence. Ama bunda da bir güzellik var. Çıkar değil merhamet diyorum ben buna, o bana eşlik ediyor sorularımda bende ona hayatına endişelerine.

Sadece bazen fazla düşündürüyor beni sessizlik ve nezaket koymak gereken olgu derken kendimden mı veriyorum diye.. Ama zamanla anlayacağjm